Spannend

Nog voor we goed en wel onderweg zijn, hoor ik een klagerig geluid achter me. Dat begint al goed. Ik negeer het en kijk geinteresseerd om me heen. Dan klinkt er een stem: ‘Dit vind ik niet leuk!’ Het antwoord luidt geruststellend: ‘Het is inderdaad best een beetje spannend, maar dat is zometeen voorbij.’ Even blijft het stil. Helaas niet lang genoeg naar mijn zin: ‘Ik geloof nu toch echt dat ik naar huis wil!’ Weer wordt er gesust: ‘Wacht maar, zometeen gaan we een deur door en dan wordt het lichter.’ Maar het is al te laat, het geklaag gaat over in gehuil dat steeds meer aan decibellen wint. Nu wordt er fors ingegrepen: ‘Je bent toch al groot? Net als al deze andere mensen? En die huilen toch ook niet?’ Gevolgd door een overredend ‘En kijk daar nou eens, hoe lief dat hondje daar kijkt. En als je nou heel eventjes wacht …. Kijk, hij daar boven, die gaat zometeen schieten en dan springt hier het water omhoog … Zie je wel! Nou, zo spannend is het toch niet, he!’ Oke, de Fata Morgana in de Efteling is niet zo heel eng. Maar op deze manier wordt ook echt alle spanning eruit gehaald.