Schiphol

We zitten allebei achter de pc. Manlief is wat aan het rommelen met routes en bezienswaardigheden voor de volgende reis naar Amerika (want die gaat er beslist binnen een paar jaar komen). En ik ben bezig met het uitwerken van het reisverslag. Dan krijg ik een idee. ‘Lieverd, heb je zin om naar Schiphol te rijden?’ Manlief draait zich verbaasd om, ik heb meteen alle aandacht. ‘Ik heb zo’n zin in koffie!’ Het suikerklontje valt niet gelijk. ‘Wil je dat ik een kopje Nespresso voor je zet?’ Maar ik schud mijn hoofd. ‘Ik lees hier dat de caramel macchiato nog net zo lekker is als ik me herinnerde. Maar we hebben heel weinig Starbucks-filialen gezien tijdens onze reis. En op Schiphol zit ook een Starbucks!’ Manlief schatert het uit en geeft me een zoen op mijn hoofd: ‘Ik vind jou lief!’ Dan draait hij zich om en gaat weer verder met zijn bezigheden. Ik zucht. En ga de keuken in om een ‘soort van’ te maken met opgeschuimde melk, een scheutje caramellikeur en espresso. Als ik weer op de bank zit, neem ik genietend een slokje. Bijna hetzelfde als die van Starbucks. Bijna. Maar nog niet helemaal.