Mrs Jekyll en Mrs Hyde

We hebben een teambuildingsdag met een gastspreker. Ze heeft zich helaas niet helemaal goed voorbereid op haar doelgroep en slaat de plank een beetje mis. Een collega die nogal onder vuur ligt, zoekt steun bij een ander. Samen gaan ze in de aanval. Het gaat hard tegen hard. Dan heb ik er genoeg van en grijp in: ‘Of je gedraagt je als een volwassene, of je gaat eruit!’ Geen speld tussen te krijgen. Ze binden in en het programma wordt afgerond. Naderhand praten we het uit: in hoeverre ben je de verstandigste en wanneer mag je tegengas geven in dit soort situaties. We komen tot een compromis. Een paar dagen later bepaal ik samen met mijn leidinggevende mijn resultaat- en gedragsafspraken voor dit jaar. Ze vindt dat ik me vaker op de voorgrond moet stellen en meer aantonen wat mijn toegevoegde waarde voor het team is. Ik cijfer me soms teveel weg, resultaat van vijftien jaar secretaresse ‘oude stijl’ (onzichtbaar en onhoorbaar). Ik glimlach. Ze heeft gelijk. Vaak ben ik Mrs Jekyll. Maar pas op als Mrs. Hyde om de hoek komt kijken. Mijn collega’s kunnen erover meepraten!

Kwijt

Ergens diep in mijn achterhoofd weet ik dat we kaartjes hebben voor de Ashton Brothers ergens binnenkort. Maar ze liggen niet op de plek waar dat soort zaken normaalgesproken liggen. Nu is het een kleine moeite om het theater te bellen en nieuwe te vragen. Toch stoort het me. En systematisch begin ik lades overhoop te halen. Ik vind het gebedsplaatje van een van mijn vorige leidinggevenden. Van mijn tante en van mijn vriend. En een pakje met foto’s uit 1990, gemaakt na een optreden van eerdergenoemde zanger. Wat was zijn broer (en hijzelf) (en ik!!) toen nog jong! Mijn bewijs dat ik Stijldansen brons heb gehaald. Ik maak manlief aan het lachen door mijn bril begin jaren tachtig op te zetten. Na een tijdje geef ik het, mijn vingers zwart van het stof, toch maar op. De kaartjes heb ik nog niet gevonden. Wel een hoop herinneringen.

Weerzien

En dan, dan ineens is er weer die vertrouwde oplichtende blik en stevige knuffel! Eerst door broer, dan door de zanger zelf, gevolgd door zijn vrouw en tot slot ook nog door hun ouders. En ze zijn unaniem: ik ben niets, maar dan ook echt niets veranderd in al die jaren. Alsof er geen lange pauze is geweest (druk in het kwadraat x twee = verwaterde contacten) pakken we zonder nadenken de draad weer op. Een televisieploeg volgt hem deze avond op de voet en impulsief als altijd neemt hij de regie in handen. Voor het oog van de camera onderwerpt hij me aan een diepteinterview. Volgens manlief heb ik inmiddels een vrolijke blos op mijn wangen, maar ook zijn ogen stralen. Als we tijdelijk afscheid nemen, belooft hij er speciaal voor mij een fantastisch optreden van te maken. En hij komt zijn afspraak na, zoals gewoonlijk. In de pauze praat ik bij met zijn ouders. Ze hebben tijdens het eerste deel zitten rekenen hoe oud ik zou zijn: zo’n jonge uitstraling! Maar we hebben elkaar toch echt alweer bijna 25 jaar geleden voor het eerst ontmoet. Ik lach en geniet. Na het spetterende slotnummer, waarbij het dak van Carré letterlijk even ophupst, praten we nog even na en nemen dan afscheid. ’t Is ‘best laat’ voor een doordeweekse avond en morgen verwacht mijn werkgever me weer fris en fruitig (update: da’s dus niet gelukt). Als ik zijn moeder omhels, zegt ze streng: ‘En nou niet weer zo’n lange radiostilte, he!’ Ik beloof het plechtig. Met dank aan mijn moeder voor dat laatste zetje over de contact-streep!

Sokken

Qua shopping staat alles de afgelopen weken in het kader van ons komend vertrek naar de Verenigde Staten. Door de vraagtekens rondom het herstel van mijn broer’s nekhernia bleven we lang in onzekerheid of de reis door zou gaan. Maar nu gaan dan ook alle remmen los. Vliegtickets, hotels, auto: alles wordt in no-time geregeld.Probleem 1: het paspoort van manlief is geldig tot en met juni, mag dat? Gelukkig vindt de ambassade het volgens internet geen probleem, we keren tijdig weer terug.Vervolgens wordt de kledingkast onder de loep genomen. Omdat ik zoveel ben afgevallen, slobberen sommige broeken om mijn heupen. Terwijl shorts die ik al jaren niet meer aankon, ineens als gegoten zitten! Mijn wandelschoenen en – sokken zijn versleten, dus die worden nieuw aangeschaft. Probleem 2: ik heb maat 39, maar de sokken zijn alleen verkrijgbaar in maat 35-38 of 39-42. Ach, voorpret is niet alleen maar plezierig. En zolang het bij dit soort perikelen blijft, hoor je mij niet klagen. Op naar het volgende probleem.

Weekeinde

We hebben voor de verandering maar weer eens een waanzinnig drukke week achter de rug, zowel privé als zakelijk. Dus als het eindelijk vrijdagavond is, zak ik uitgeteld op de bank neer. Het maakt me niet uit welke film of programma, als ik de beelden maar tot me kan nemen zonder na te denken. De televisie springt aan op RTL5, een film met Cuba Gooding jr. Na een minuut of tien draait manlief zich om vanachter de pc: ‘Je gaat toch niet echt naar deze film kijken, he?’ Ik licht toe dat ik echt even aan afleiding toe ben, maar dat hij gerust een andere zender mag opzetten. Hij denkt even na en zegt dan: ‘We hebben die dvd nog die we laatst hebben gekocht. Zullen we die dan samen kijken?’ Even later lig ik lekker tegen hem aan genesteld. Het begint best heftig, twee militairen ergens ver weg liggen onder vuur. Een paar minuten later is er een ‘nogal dood’ en de ander ‘erg boos’. De ene actie volgt de andere op. Om te eindigen met een nogal bloederig afgeschoten arm en de held die samen met zijn vriendin een nieuw leven begint. Eind goed, al goed. Hoewel, echt bijgekomen ben ik niet. De adrenaline giert door mijn lijf. Laat het weekeinde dan nu maar beginnen. Ik ben er klaar voor.

Een goed gevoel

Een aantal stichtingen rondom goede doelen heeft standaard onze aandacht. Daarnaast geven we regelmatig wat aan ‘toevallige voorbijkomers’. Zo vonden we vorig jaar een egeltje bij ons op de stoep. Het werd opgevangen en weer opgelapt door vrijwillers. Wij vonden het prettig om daar ook een stukje financieel aan bij te dragen. Een goed gevoel bij een goed doel, nooit weg. Afgelopen week werd onze aandacht getrokken door Kids Rights. Schrijnend hoe zorgeloos we omgaan met de generatie die straks belangrijk voor ons wordt. En alweer blijkt er een ‘goed gevoel’-mogelijkheid: Bart Peeters treedt komende maandag in niet minder dan Carré op, speciaal voor dit doel! Daar ga ik dus zeker naartoe. En niet alleen omdat Bart prachtige liedjes zingt. In België is het bijvoorbeeld nog knap lastig om aan kaartjes te komen voor een optreden. Nee, een andere reden is de mogelijkheid om in Carré te zijn! Dus niet één maar zelfs drie mogelijkheden om een goed gevoel te krijgen. Peer (en Anton), Sandra, Marjan, Renesmurf, Masha en Jee-Em: zie ik jullie en alle andere lezers daar? Want na afloop tracteer ik op een drankje als je een print van dit bericht laat zien! En deel ik handtekeningen uit aan mijn eventuele fans.

Wav

Tijdens mijn speurtocht op zoek naar ‘wav-jes’ voor een presentatie, stuit ik op een site vol met downloads. In een mum van tijd lig ik gillend van het lachen te rollen over de bank. Tot groot vermaak van manlief. Want hij wordt voortdurend verrast met ‘Oh, deze is leuk! Moet je horen.’ en vervolgens geschater. En daarna ‘Nee, deze is nog leuker, wacht” of “wat denk je van deze”. “En deze”. En deze en deze: ik kan gewoon niet kiezen. Ze zijn echt helemaal te gek.’ Telkens opnieuw gevolgd door hysterisch gelach. Zelfs Sidney zit met een schuin hoofd verwonderd naar mij en de laptop te kijken. Wav? Je bedoelt zeker waf! Na een half uur ebt het gelach langzaam weg. Vrouwen. Met zo weinig tevreden.