Sokken

Qua shopping staat alles de afgelopen weken in het kader van ons komend vertrek naar de Verenigde Staten. Door de vraagtekens rondom het herstel van mijn broer’s nekhernia bleven we lang in onzekerheid of de reis door zou gaan. Maar nu gaan dan ook alle remmen los. Vliegtickets, hotels, auto: alles wordt in no-time geregeld.Probleem 1: het paspoort van manlief is geldig tot en met juni, mag dat? Gelukkig vindt de ambassade het volgens internet geen probleem, we keren tijdig weer terug.Vervolgens wordt de kledingkast onder de loep genomen. Omdat ik zoveel ben afgevallen, slobberen sommige broeken om mijn heupen. Terwijl shorts die ik al jaren niet meer aankon, ineens als gegoten zitten! Mijn wandelschoenen en – sokken zijn versleten, dus die worden nieuw aangeschaft. Probleem 2: ik heb maat 39, maar de sokken zijn alleen verkrijgbaar in maat 35-38 of 39-42. Ach, voorpret is niet alleen maar plezierig. En zolang het bij dit soort perikelen blijft, hoor je mij niet klagen. Op naar het volgende probleem.

Weekeinde

We hebben voor de verandering maar weer eens een waanzinnig drukke week achter de rug, zowel privé als zakelijk. Dus als het eindelijk vrijdagavond is, zak ik uitgeteld op de bank neer. Het maakt me niet uit welke film of programma, als ik de beelden maar tot me kan nemen zonder na te denken. De televisie springt aan op RTL5, een film met Cuba Gooding jr. Na een minuut of tien draait manlief zich om vanachter de pc: ‘Je gaat toch niet echt naar deze film kijken, he?’ Ik licht toe dat ik echt even aan afleiding toe ben, maar dat hij gerust een andere zender mag opzetten. Hij denkt even na en zegt dan: ‘We hebben die dvd nog die we laatst hebben gekocht. Zullen we die dan samen kijken?’ Even later lig ik lekker tegen hem aan genesteld. Het begint best heftig, twee militairen ergens ver weg liggen onder vuur. Een paar minuten later is er een ‘nogal dood’ en de ander ‘erg boos’. De ene actie volgt de andere op. Om te eindigen met een nogal bloederig afgeschoten arm en de held die samen met zijn vriendin een nieuw leven begint. Eind goed, al goed. Hoewel, echt bijgekomen ben ik niet. De adrenaline giert door mijn lijf. Laat het weekeinde dan nu maar beginnen. Ik ben er klaar voor.

Een goed gevoel

Een aantal stichtingen rondom goede doelen heeft standaard onze aandacht. Daarnaast geven we regelmatig wat aan ‘toevallige voorbijkomers’. Zo vonden we vorig jaar een egeltje bij ons op de stoep. Het werd opgevangen en weer opgelapt door vrijwillers. Wij vonden het prettig om daar ook een stukje financieel aan bij te dragen. Een goed gevoel bij een goed doel, nooit weg. Afgelopen week werd onze aandacht getrokken door Kids Rights. Schrijnend hoe zorgeloos we omgaan met de generatie die straks belangrijk voor ons wordt. En alweer blijkt er een ‘goed gevoel’-mogelijkheid: Bart Peeters treedt komende maandag in niet minder dan Carré op, speciaal voor dit doel! Daar ga ik dus zeker naartoe. En niet alleen omdat Bart prachtige liedjes zingt. In België is het bijvoorbeeld nog knap lastig om aan kaartjes te komen voor een optreden. Nee, een andere reden is de mogelijkheid om in Carré te zijn! Dus niet één maar zelfs drie mogelijkheden om een goed gevoel te krijgen. Peer (en Anton), Sandra, Marjan, Renesmurf, Masha en Jee-Em: zie ik jullie en alle andere lezers daar? Want na afloop tracteer ik op een drankje als je een print van dit bericht laat zien! En deel ik handtekeningen uit aan mijn eventuele fans.

Wav

Tijdens mijn speurtocht op zoek naar ‘wav-jes’ voor een presentatie, stuit ik op een site vol met downloads. In een mum van tijd lig ik gillend van het lachen te rollen over de bank. Tot groot vermaak van manlief. Want hij wordt voortdurend verrast met ‘Oh, deze is leuk! Moet je horen.’ en vervolgens geschater. En daarna ‘Nee, deze is nog leuker, wacht” of “wat denk je van deze”. “En deze”. En deze en deze: ik kan gewoon niet kiezen. Ze zijn echt helemaal te gek.’ Telkens opnieuw gevolgd door hysterisch gelach. Zelfs Sidney zit met een schuin hoofd verwonderd naar mij en de laptop te kijken. Wav? Je bedoelt zeker waf! Na een half uur ebt het gelach langzaam weg. Vrouwen. Met zo weinig tevreden.

Op een onbewoond eiland

Mijn leidinggevende vroeg laatst hoe het met me ging. Ik zit alweer een half jaar bij deze afdeling. Maar tot haar en mijn schrik moest ik bekennen dat er wel ruimte voor verbetering was. Onze relatie is prima. En de werkzaamheden zijn leuk, al slaat de balans wat te vaak door naar veel secretarieel werk. We gaan er vanuit dat dit een tijdelijke consequentie van deze hectische periode is. Nee, het lastigste is dat ik me regelmatig ‘alleen’ voel. Onze afdeling bestaat uit vier groepen, de leidinggevende en ikzelf. Ik hoor dus nergens echt bij. En dat is niet de bedoeling van deze functie noch van mijzelf. We spraken af dat ik me nadrukkelijker zichtbaar zou maken in ons team. Wat vaker aansluiten bij de gezamenlijke lunch in plaats van individuele netwerk-afspraken. Duidelijk maken wat ik allemaal kan. Kortom, toegevoegde waarde aantonen. Een leuke opdracht! En nu al gaat het beter. Er werd een 1 april-grap met me uitgehaald (dat doe je toch met iemand die je graag mag?) Een collega betrok me spontaan bij een activiteit: ‘Dat kun jij zo goed.’ En toen ik automatisch antwoord gaf op een centraal gestelde vraag van weer een andere collega, zei hij dat hij me voortaan ‘Wiki(pedia)’ ging noemen. Ik wist immers altijd alles en dat vond hij erg prettig! Volgens mij ben ik dus goed bezig. En een goed begin is al een halve samenwerking.

Collegialiteit

Vandaag was zakelijk gezien weer een bijzonder drukke dag. Er stond er een groot aantal bijeenkomsten in mijn agenda gepland. Waaronder een paar lastige afspraken. Dus ik dacht: laat ik eens wat lekkers meenemen. Het praat toch net even iets gemakkelijker met de geur van versgebakken appeltaart in je neus. Dus gewapend met twee taarten toog ik vanochtend naar kantoor. De eerste taart verdween naar een groep collega’s, die een lastige klus voor mij zouden oplossen. Onder het mom van ‘voor wat, hoort wat’. Met volle mond welteverstaan! De tweede taart nam ik mee naar het eerste overleg. En zette daarmee zoals verwacht gelijk de sfeer op een positieve manier neer. Het restant verdween na afloop in een mum van tijd in de mond van een paar andere collega’s. Die ook al zo blij met mij(n bakkkunsten) waren. Zo zie je maar weer. Niet alleen de liefde van manlief gaat door de maag. Ook collegialiteit is nauw verbonden met zelfgebakken appeltaart.

Telefoonbeantwoorder

Als ik terugkom uit overleg, ligt er een briefje op mijn bureau. Een collega heeft een telefoontje voor me aangenomen. Er ligt een pakketje voor me bij de receptie. Verbaasd kijk ik op. We zijn bezig met de organisatie van een grote bijeenkomst. Hiervoor is een heel aparte presentatie gemaakt. Het eerste concept is voorzien van kanttekeningen teruggestuurd. Maar afgesproken was dat het pakketje morgen om 12 uur zou worden afgegeven. Het is ze zeker al eerder gelukt. Ik loop naar de ingang van ons kantoorgebouw. Dat klinkt sneller dan dat het is, want je bent daar echt een kleine tien minuten mee onderweg. Als het meezit met de lift. Er staat een vreemd gezicht achter de balie. Beleefd vraag ik om het pakketje. Ze kijkt verrast. En gaat het bij haar collega navragen. Zeker nieuw. Maar ook de collega weet van niets. Terwijl ik terugloop naar mijn werkplek, bel ik mijn collega die het telefoontje heeft beantwoord. Hij snikt het uit van het lachen en mompelt nog net verstaanbaar: 1 april! Ook ik schiet in de lach. Wat een grap! En ik tuin er nog in ook! Maar goed, mijn collega had maar een dag om mij voor de gek te houden. En ik heb daarentegen nog een heel jaar om wraak te nemen!