Verre buren

De onderbuurman spreekt me aan: ‘Je moet echt je portiek weer eens schoonmaken. Er ligt dood blad en bloesem. En de voordeur kan ook wel een sopje gebruiken!’ Hij zegt het met een glimlach, maar hij heeft gelijk. Het staat al een paar weken op mijn to do-lijstje. En omdat ik de boel graag netjes achterlaat, voeg ik de daad bij het woord. Gewapend met een emmer sop, een bezem en een dweil ga ik aan het werk. Om een uurtje later tevreden naar het resultaat te kijken. Schoon! Aan het eind van de middag kom ik thuis na een dag hard werken en overdragen van klussen. De straat is wit. Wit?! Mijn mond valt open. De andere buurman is aan het verbouwen. Voor het huis staat een gigantische container vol gipsplaten. Die duidelijk van boven naar beneden zijn gemikt. Alles zit onder het stof. Ook mijn eens zo schone voordeur. Toch beter een goede vriend dan een verre buur?

PS: een uur later was de stoep en ons portiek schoongespoten door diezelfde buurman. Eind goed, al goed.