Kwijt

Ergens diep in mijn achterhoofd weet ik dat we kaartjes hebben voor de Ashton Brothers ergens binnenkort. Maar ze liggen niet op de plek waar dat soort zaken normaalgesproken liggen. Nu is het een kleine moeite om het theater te bellen en nieuwe te vragen. Toch stoort het me. En systematisch begin ik lades overhoop te halen. Ik vind het gebedsplaatje van een van mijn vorige leidinggevenden. Van mijn tante en van mijn vriend. En een pakje met foto’s uit 1990, gemaakt na een optreden van eerdergenoemde zanger. Wat was zijn broer (en hijzelf) (en ik!!) toen nog jong! Mijn bewijs dat ik Stijldansen brons heb gehaald. Ik maak manlief aan het lachen door mijn bril begin jaren tachtig op te zetten. Na een tijdje geef ik het, mijn vingers zwart van het stof, toch maar op. De kaartjes heb ik nog niet gevonden. Wel een hoop herinneringen.