Weerzien

En dan, dan ineens is er weer die vertrouwde oplichtende blik en stevige knuffel! Eerst door broer, dan door de zanger zelf, gevolgd door zijn vrouw en tot slot ook nog door hun ouders. En ze zijn unaniem: ik ben niets, maar dan ook echt niets veranderd in al die jaren. Alsof er geen lange pauze is geweest (druk in het kwadraat x twee = verwaterde contacten) pakken we zonder nadenken de draad weer op. Een televisieploeg volgt hem deze avond op de voet en impulsief als altijd neemt hij de regie in handen. Voor het oog van de camera onderwerpt hij me aan een diepteinterview. Volgens manlief heb ik inmiddels een vrolijke blos op mijn wangen, maar ook zijn ogen stralen. Als we tijdelijk afscheid nemen, belooft hij er speciaal voor mij een fantastisch optreden van te maken. En hij komt zijn afspraak na, zoals gewoonlijk. In de pauze praat ik bij met zijn ouders. Ze hebben tijdens het eerste deel zitten rekenen hoe oud ik zou zijn: zo’n jonge uitstraling! Maar we hebben elkaar toch echt alweer bijna 25 jaar geleden voor het eerst ontmoet. Ik lach en geniet. Na het spetterende slotnummer, waarbij het dak van Carré letterlijk even ophupst, praten we nog even na en nemen dan afscheid. ’t Is ‘best laat’ voor een doordeweekse avond en morgen verwacht mijn werkgever me weer fris en fruitig (update: da’s dus niet gelukt). Als ik zijn moeder omhels, zegt ze streng: ‘En nou niet weer zo’n lange radiostilte, he!’ Ik beloof het plechtig. Met dank aan mijn moeder voor dat laatste zetje over de contact-streep!