Erfelijk belast

Ik heb van allebei mijn ouders een beetje. Het sociale en spontane van mijn moeder. Aan de andere kant het rustige en bedachtzame van mijn vader. En soms is dat hevig in strijd met elkaar. Daar werd ik me gisteren weer pijnlijk van bewust, toen we bij de premiere van het nieuwste stuk van Aluin wederom oog in oog stonden met ‘Meneer AH’. Ik weet niet wat het is, maar ik word een beetje onbeholpen verlegen zodra ik in de buurt ben van iemand die op televisie komt. Terwijl dat feit op zich echt niet zo bijzonder is. Maar ik vind Harry Piekema ook aardig. En dus kwam ik niet verder dan een met hoogrode kleur gestameld ‘h-hoi!’. Mijn moeder daarentegen is het andere uiterste. Die kan het niet nalaten om niet te praten. En stak dus van wal. Dat hij haar vast nog wel herkende van ‘vorige keer’. Toen hij met haar dochter op de foto was geweest. En dat de dochter in kwestie daar zo’n leuk stukje over had geschreven. En dat ze de reclame van de amuse-eitjes zo leuk vond! Hij kreeg een hele spraakwaterval over zich heen. Harry glimlachte. En bedankte haar voor het compliment. Gelukkig gingen de deuren naar de zaal toen open. Zodat ik in het duister kon nadenken hoeveel ik op mijn moeder lijk. En hoeveel ook niet!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s