Wachten op de wegenwacht

Met enige moeite lukt het me om zonder brokken te maken bij de auto te komen. Balancerend met twee honden) en een bord ‘tafeltje-dekje’-eten. Meneer en mevrouw op de achterbank, eten op de passagiersstoel. Ik schuif achter het stuur en start de motor. Of althans, dat is de bedoeling. Niks, noppes, nada. Dan zie ik het. Gisteren deed het waarschuwings-signaal van de lichten het niet meer. Vandaag vergeet ik ze uit te zetten. Accu leeg. Verdorie! Met hulp van mijn moeder en haar auto lukt het me om eten en hond af te leveren en manlief met resterende hond op te halen. Thuis bellen we de Wegenwacht. Met al die elektronica tegenwoordig heb ik geen goed gevoel over aanduwen of startkabels (die ik niet heb). Maar ik durf hen niet onder ogen te komen. Stel je voor dat het Gijsbert Pronk, die leuke columnist van de Kampioen is! Prachtig voer voor een mooi stukje tekst! Manlief glimlacht, schudt zijn hoofd en neemt het over. Hij is binnen de kortste keren terug. Met een complimentje: we hebben er goed aan gedaan om hen te bellen. En meneer Wegenwacht matst ons ook nog met de kosten, hoewel we geen woonplaatsservice hebben. Omdat we al zolang lid zijn. Zeker weten, ons zien ze niet bij Route Mobiel! En de lichten vergeet ik ook nooit meer.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s