Op je bolle ogen!

’s Avonds worden Floppy en Sidney uitgelaten op het grote losloopterrein bij ons in de buurt. Ik gooi dan wat met een bal en de honden doen hun uiterste best elkaar te snel af te zijn en ‘m te pakken. Als ik de bal heel hoog gooi, maakt Floppy ineens een beweging naar links. En krijgt de bal vol in zijn oog. Hij jankt van pijn en schrik. Met tranen in m’jn ogen kniel ik bij hem neer en bekijk de schade. Hij houdt zijn oog stijf dicht en met het andere kijkt hij me heel vuil aan. Als ik manlief even later van de trein haal, vertel ik hem het verhaal. Floppy zit met een dik oog achterin uiterst verbolgen om zich heen te kijken. Manlief buigt zich naar hem toe en fluistert in het fluweelzachte oortje: ‘Je weet toch dat meisjes niet kunnen gooien? Je kunt dan beter wat uit de buurt blijven!’ Thuis staat pee├źnstamppot op het menu. Floppy heeft nog steeds een streng dieet. En hij doet het hartstikke goed, dus daar willen we ook nog geen verandering in brengen. Hij denkt daar zelf heel anders over. ‘Ik moet juist goed mee-eten. Worteltjes zijn hartstikke goed voor je ogen!, zegt hij op overredende toon. ‘Op je bolle ogen!’, antwoord ik terug en knipoog naar hem. Hij legt zich er gelaten bij neer en sluit zijn ogen. Meisjes! Ze snappen er niks van. En ze kunnen niet gooien.