Heimwee

Time flies: ik werk alweer vier maanden en een beetje in mijn nieuwe functie. ’t Was even een beetje zoeken en vinden op de nieuwe afdeling, maar ik heb het nu echt naar mijn zin. Leuk werk, fijne leidinggevende en aardige collega’s. Wel een beetje druk, maar ach: liever stoom op de ketel dan lauw water. Vanmiddag kreeg ik ineens een MSN van een van mijn vorige collega’s. Hij vroeg hoe het met me was en we kletsten even. Nu bestaat ons kantoorgebouw uit een aantal blokken en vleugels, zodat ik precies de vorige afdeling kan zien. Dus toen hij voorstelde om even naar elkaar te zwaaien, stond ik gelijk bij het raam. Hij liet het niet bij zwaaien alleen, maar voerde een hele vertoning op: polonaise, hints en verstoppertje, het kon niet op. Ik hing slap van het lachen op de vensterbank, tot groot vermaak weer van mijn huidige collega’s die niet begrepen wat ik toch bij het raam uitvoerde. Toen ik nog nahikkend terug liep naar mijn werkplek, besefte ik dat ik ze toch stiekum nog steeds een beetje mis. Maar ach, dat toont alleen maar hoeveel plezier ik daar had. En dat ze mij ook nog steeds een beetje missen!