Bloedvete

Ooit, lang geleden, had Floppy ruzie met een hond verderop in de straat. Een herder van twijfelachtig komaf. Ze konden elkaar niet luchten of zien. Op een keer ging het mis. Voordat zijn baas of ik konden ingrijpen, vlogen ze elkaar in de haren. Met een deuk in het ego van de herder en een hernia in de nek van Floppy werd de vete onderbroken. Niet afgebroken, want ze bleven grommen naar elkaar tijdens de wandeling. De jaren gingen voorbij. Ze werden ouder. Grijze haren, spieren wat stram en stijf. Maar geen gelegenheid bleef onbenut om de persoonlijkse gevoelens naar elkaar toe te uiten. Vandaag liet mijn moeder Floppy gauw even een plas doen. Het gaat harstikke goed met hem, maar hij moet wat vaker. Snel even in de goot en weer naar binnen. Hij zag ‘m eerder dan zij. En ging er tussenuit, klapperend met z’n kunstgebitje. Hij had er behoorlijk de vaart in! Want ondanks herhaalde pogingen lukte het haar niet om ‘m te vangen vóór hij zijn grote vijand had bereikt. Die ‘m met plezier opwachtte vanachter zijn rollator. Floppy had een vastbesloten blik in zijn ogen: ditmaal zou hij ‘m er écht van langs geven. Maar helaas: ook dit keer grepen de volwassenen in. En keerden twee mokkende honden huiswaarts. Wéér een pauze in de eindafrekening. Tot de dood ons scheidt.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s