Oma is boos!

Langzaam maar zeker knapt Floppy weer op tot het hondje dat wij kennen. Hij speelt, staat te aarzelen of hij toch niet zelf via de trap naar boven zal lopen (NEE!!!) en kwispelt als we thuiskomen. Maar. Hij wil beslist niet eten. Geen brokje! Een klein plakje ham of een stukje worst, dat lukt nog net. Maar geen hondenvoer. Hij is behoorlijk afgevallen en moet aansterken om weer helemaal fit te worden. Maar om nu elke maaltijd met grof geweld naar binnen te duwen … De dierenarts denkt dat het om een associatieprobleem gaat. Toen Floppy normaal voer at, kreeg hij buikpijn en werd hij ziek. Een ander merk/smaak/geurtje/kleurtje kan uitkomst bieden. Ik laat ‘m met een voorraad blikjes en een gerust hart achter bij mijn moeder en ga naar mijn werk. Die zijn toch al uiterst begripvol en meegaand na een bijzonder merkwaardige start van een nieuwe functie. Als mijn moeder Floppy de bak voorhoudt, draait hij zijn kop weg. Ze kijkt het eens aan. Haalt diep adem. En ontploft! En óf hij gaat eten. En wel heel snel! En zonder ook maar te proberen of het wel smaakt! Floppy is onder de indruk. Probeert een hap. En nog een. En nog een. En eet zijn bak leeg. Eindelijk. Vanaf dan gaat het beter. Hij eet weer goed. Als hij nu ook weer zindelijk is (bijwerking van combinatie narcose en antibiotica) en ’s nachts gewoon doorslaapt, is alle leed eindelijk geleden. En hoeft de dierenarts maandag alleen nog maar de hechting te verwijderen en te zeggen dat de uitslag helemaal in orde is.

Verkeersveiligheid

Met Floppy nog een beetje misselijk op de achterbank en mijn moeder ernaast voor de zekerheid, rijden we terug naar huis. De dierenarts heeft beloofd dat Floppy zich tegen het weekeinde beter zal voelen. De operatie is in elk geval geslaagd. De uitslag blijft nog even onzeker, maar het begin is er. We rijden langs een rijdende wegafzetting die 30 km/uur aangeeft. Ik rijd het dubbele als ik in de verte een agent midden op de weg zie staan: een fuik. Als ik stil sta, komt er een agente naar me toe. ‘Dag mevrouw, we zijn bezig met een grote controle ter verhoging van de verkeersveiligheid.’ Ze kijkt terloops naar de voor- en achterband binnen haar gezichtsveld. ‘Profiel lijkt me in orde. Wilt u de richtingaanwijzers en de remlichten even demonstreren?’ Ook die doen het. Dan vraagt ze om mijn rijbewijs en kentekenpapieren. De eerste overhandig ik, de andere liggen thuis. ‘Aha,’ zegt ze verheugd, ‘daar krijgt u dan een procesverbaal voor!’ Ze verdwijnt en komt na een minuut of tien terug. Ik leg het papiertje zonder te bekijken naast me neer en rijd weg. Ik reed te hard. Mijn moeder had geen gordel om. Noch een identiteitsbewijs bij zich. Ik had de bandendruk na terugkomst uit Italië nog niet gecontroleerd. Vraag me af in hoeverre de olie aangevuld moet worden na die 2700 kilometer. En wie weet of er nog voldoende ‘vet’ op mijn remschijven zit! Kortom, ben erg benieuwd welk aspect van het verkeer door deze actie nu veiliger is geworden.

PS: het niet kunnen tonen van je kentekenbewijs levert een bekeuring van 25 euro op. Ik denk dat haar tijd, mijn tijd en de kosten voor het laten vervaardigen en versturen van een acceptgiro dit bedrag royaal overstijgen.

Boekenmarkt

Een email van mijn schoonmoeder: of wij weten dat er vandaag een boekenmarkt een stukje verderop in de wijk is? De opbrengsten zijn voor kinderen met aids in Afrika. We wisten het niet. En we besluiten er dus even naartoe te gaan, onder het mom van ‘je weet nooit’. Als we er aankomen, blijkt het in een klein zaaltje te zijn. Niet te vergelijken met de Deventer-boekenmarkt, maar het ruikt wel naar boeken. Overal staan dozen en tafels afgeladen vol met boeken. Manlief duikt gelijk het hoekje Engelse literatuur in, terwijl ik maar weer eens een poging waag om ‘Het Zwarte Glas’ van Kathinka Lannoy te vinden bij de kinderboeken. Het valt me op hoeveel boeken ook in onze bibliotheek staan. En hoe zelfs hier iemand op genante wijze gauw een boek probeert weg te grissen onder mijn handen. Bang dat ik haar net voor ben. Na tien minuutjes heb ik genoeg gezien. Manlief heeft inmiddels een stapeltje van zeven boeken vast. Dan vraagt iemand van de organisatie om aandacht. ‘Geachte aanwezigen, we gaan het laatste half uur van de boekenmarkt in. Ter gelegenheid daarvan hebben we een speciale aanbieding: 10 boeken voor 2 euro. Wat voor boeken dan ook!’ We kijken elkaar lachend aan. En begeven ons naar de uitgang. Een verrassing voor mijn schoonmoeder blijkt de waarden van twee boeken te vertegenwoordigen. Toch maar terugleggen? Ach, ’t is voor een goed doel. We hebben naast de boeken er ook nog een goed gevoel aan overgehouden. En dat allemaal voor 2 euro!

Zuster Sidney

Ze heeft het er maar druk mee. S: ‘Lig je goed zo? Beetje meer naar rechts misschien? En wel je kluifje opeten, he? ’t Is nu gewoon een kwestie van aansterken, zegt de dokter. Dus goed naar hem luisteren, hoor. Hij heeft je weer beter gemaakt. Althans, daar gaan we voorlopig maar eventjes vanuit, he? Straks zien we wel weer. Zo, hier ligt je bal. Kun je er alvast naar kijken. Of vind je het leuker als ik er even mee speel? Is toch ook leuk om te zien. Je gromt een beetje, heb je pijn? O. Je vindt het helemaal niet leuk om naar te kijken. Doe ik het niet, geen probleem. Jij bent de patiënt. Hé, je hebt een touwtje uit je buik! Zal ik eraan trekk…. Oke, oke, ik doe niks. Maar het is wel een jaap, zeg! Van je … uhm …. gereedschap tot aan je borstkas. Wow! Sorry? Oh, je doet toch niks meer met dat gereedschap. Lijkt me ook maar het beste, want gutteguttegut wat ziet het eruit. Jaha, ho maar, ik snap het al, ik ga al weg. Maar wel roepen als ik iets kan doen, he? Zuster Sidney staat paraat! Slaap lekker!’ F: (zucht!)

Floppy is weer thuis

Sinds een paar uur is Floppy weer thuis. Hij is nog een beetje dizzy, maar heeft zijn favoriete plekje naast de stoel, met zijn kop op de sloffen van het baasje (hij liever dan ik!) alweer opgezocht. De dierenarts was zichtbaar opgelucht over de operatie. Hij heeft een tumor van 14 cm verwijderd. Ter illustratie: de buikdoorsnede van Floppy is zo’n 20 cm. Geen wonder dat darmen, blaas en nieren in de verdrukking kwamen! Volgens de arts zal hij de komende dagen snel opknappen. Het weefsel is opgestuurd. Als het kwaadaardig is (kans van 1 op 2), zal er nog een nabehandeling nodig zijn. De tumor was in elk geval ingekapseld en erg gemakkelijk te verwijderen. De buikwand was schoon en er waren geen zichtbare uitzaaiingen. Al met al dus echt goed nieuws. We beseffen heel goed dat ons hondje ‘ver over de helft’ is. Vijftien jaar is ook voor een klein formaat kruising al een hele leeftijd. Maar we willen zo graag nog een paar jaar van hem genieten. We hopen er dus maar het beste van. En gaan in elk geval proberen om nu wat slaap in te halen na een week van onderbroken en slapeloze nachten! Jullie bedankt voor de vele warme en lieve reacties! Dat doet zo’n goed in situaties zoals deze!

Operatie geslaagd

De operatie is geslaagd!! We hebben telefoon gekregen van de dierenarts, die hoorbaar ook opgelucht klonk. De tumor is relatief snel en eenvoudig verwijderd en de buikwand was helemaal schoon! Floppy is nu aan het bijkomen van de narcose. We mogen aan het eind van de middag even bellen hoe het met hem is. Hij moet wel een nachtje blijven voor alle zekerheid. Maar de arts verwachtte geen complicaties. Morgen mogen we hem ophalen en gaat de vlag uit!! Heeft hij weer een lidteken erbij om indruk te maken op de meisjes. Dit was een generale repetitie. Maar we hoeven nu in elk geval nog geen definitief afscheid te nemen. Hoera!!!

Slecht nieuws

De dierenarts was helaas minder optimistisch. Hij kent Floppy al vanaf het moment dat hij als puppy van zes weken werd binnengedragen. Maar als pasta de oorzaak was, was zijn eigen hond allang dood geweest! Er werd bloed afgenomen en een foto gemaakt. Toen hij binnenkwam en zei dat het ‘niet zo goed’ was, zakte de vloer onder mijn voeten weg. Floppy is al ruim vijftien jaar mijn maatje. We hebben zoveel samen meegemaakt. Maar hij heeft een tumor aan zijn milt ter grootte van een grapefruit. Die is vorige week gaan bloeden, waardoor hij zo ziek werd. Het bloeden is gestopt en omdat hij vantevoren in zo’n goede conditie was, wil de arts hem morgen met spoed opereren. Als de tumor goedaardig is, kan hij er redelijk snel weer bovenop komen. Zo niet …. Niet aan denken. Denken jullie alsjeblieft wel aan ons en steek een kaarsje op voor een goede afloop. We kunnen hem echt nog niet missen.