Baas en hond

De telefoon gaat. De dierenarts. Hij klinkt gefrustreerd. Heeft er allerlei literatuur erop nageslagen. Een aantal collega’s geraadpleegd. Maar niemand weet wat Floppy heeft gemankeerd. Feit: het gaat goed met hem. Hij holt achter de bal aan en is nauwelijks langzamer dan Sidney. Feit: hij heeft nog steeds moeite om langer dan een paar uur zijn plas op te houden. Zijn nieren functioneren nog niet goed. Oftewel, aldus de dierenarts: hij moet op een streng dieet. Water en speciaal voer. Verder niets. Geen kluifjes, geen toetjes, geen tussendoortjes. Als hij dat vier weken volhoudt, is de kans groot dat hij volledig herstelt. Er zijn meerdere smaken. Twee in blik, twee in brokken. Maar je raadt het al: geen interesse. Hij lijdt nog liever honger. We proberen van alles. Gezellig met z’n drieën rond de bak. Good guy/bad wife. Zelfs geweld. Helemaal nul, niks, noppes, nada. Tot het moment dat ik hem echt bedreig. Zolang hij ’s nachts doorslaapt, houden wij het nog wel vol. Eventjes! Maar voor oma is het een stuk moeilijker om haar hele dag om hem heen te plannen. Dus als er echt geen andere oplossing meer is ….!! Hij at zonder mankeren zijn bak leeg. Met een vuile blik naar mij. Hoezo eigenwijs?! En wie heeft ooit bedacht dat een baas en zijn of haar hond op elkaar lijken!