Italiaanse les

Elk theaterseizoen kijken mijn moeder en ik naar het aanbod. En bepalen we waar we naar toe willen. De meeste keuzes zijn unaniem, zoals Najib Amahli en Evita. Maar soms is er een uitvoering waar de ander niet zoveel voor voelt. We hebben afgesproken dat we elkaar over en weer bij een zo’n avond vergezellen, puur voor de gezelligheid. Zo zaten we in afwachting van een operavoorstelling van Madame Butterfly. Ik persoonlijk houd niet zo van opera. Maar ik vind wel dat het bij een stukje ontwikkeling hoort. En was blij te horen dat Henk Poort een hoofdrol vertolkte. Hij heeft een prachtige stem en ik zie hem graag spelen. Bovendien was het een Italiaanse voorstelling. Met boventiteling. Dus de hele avond werd een Italiaanse les. Met een aantal woorden die ik al kende. Madame Butterfly is vijftien als ze Luitenant Pinkerton ontmoet. De Italiaanse dierenarts vroeg hoe oud Floppy was: quindici. De winkeljuffrouw vertelde over de grote bos bloemen die ze van haar dochter had gekregen: fiori. We hebben een heerlijke avond gehad. En nog leerzaam ook. Dus als we eind volgende week een lang weekeinde naar Rome gaan, kan ik de taxichauffeur vragen ons naar een witte boot met Amerikaanse vlag te brengen. Vragen of de roodborstjes al een nestje hebben gebouwd. Of vertellen over een Japanse geisha die harakiri pleegt.