Toekomstmuziek

Ik heb een leuke, nieuwe baan gevonden. Met een aantal taken, waar ik mijn tanden stevig in kan zetten. Het was even doorzetten om mijn vorige functie op een nette en goede manier achter te laten. Maar toen het afscheid voorbij was, had ik echt zin om te beginnen. Tijdens de tussenliggende vakantie werd Floppy ziek. En aangezien ik verwachtte ’s middags een niet al te ernstige diagnose te horen, toog ik dus gewoon aan het werk op 1 oktober. Veel nieuwe indrukken, eerste activiteiten en vooral gezichten en namen die ik nog niet (her)kende. Floppy was zieker dan wij dachten, een operatie volgde en een hoopgevende thuiskomst. Donderdag ging ik weer naar kantoor. Maar ons leven draait nog steeds grotendeels om Floppy. Het gaat elke dag een beetje beter, maar hij is nog niet hersteld. Hij kan zijn plas al wat langer ophouden, maar je moet ‘m in de gaten houden. We hebben hondenvoer gevonden dat hij wel lust, zij het met kleine beetjes tegelijk. Maandag wordt zijn bloed onderzocht en krijgen we ook de uitslag van het weefsel. En tussendoor probeer ik zoveel mogelijk kennis te vergaren en mijn werk niet al teveel te laten lijden onder de situatie. Mijn leidinggevende leeft met ons mee. Geeft me veel ruimte. Mijn collega’s informeren regelmatig naar de status. En laten me een beetje met rust. Dus ondanks het feit dat deze functie een merkwaardige start kende, zie ik de toekomst toch zonnig tegemoet. En hoop dat ik er maandagavond nog steeds zo over denk. In de tussentijd worden alle duimbewegingen in dank aanvaard. Mede namens Floppy.