Oma is boos!

Langzaam maar zeker knapt Floppy weer op tot het hondje dat wij kennen. Hij speelt, staat te aarzelen of hij toch niet zelf via de trap naar boven zal lopen (NEE!!!) en kwispelt als we thuiskomen. Maar. Hij wil beslist niet eten. Geen brokje! Een klein plakje ham of een stukje worst, dat lukt nog net. Maar geen hondenvoer. Hij is behoorlijk afgevallen en moet aansterken om weer helemaal fit te worden. Maar om nu elke maaltijd met grof geweld naar binnen te duwen … De dierenarts denkt dat het om een associatieprobleem gaat. Toen Floppy normaal voer at, kreeg hij buikpijn en werd hij ziek. Een ander merk/smaak/geurtje/kleurtje kan uitkomst bieden. Ik laat ‘m met een voorraad blikjes en een gerust hart achter bij mijn moeder en ga naar mijn werk. Die zijn toch al uiterst begripvol en meegaand na een bijzonder merkwaardige start van een nieuwe functie. Als mijn moeder Floppy de bak voorhoudt, draait hij zijn kop weg. Ze kijkt het eens aan. Haalt diep adem. En ontploft! En óf hij gaat eten. En wel heel snel! En zonder ook maar te proberen of het wel smaakt! Floppy is onder de indruk. Probeert een hap. En nog een. En nog een. En eet zijn bak leeg. Eindelijk. Vanaf dan gaat het beter. Hij eet weer goed. Als hij nu ook weer zindelijk is (bijwerking van combinatie narcose en antibiotica) en ’s nachts gewoon doorslaapt, is alle leed eindelijk geleden. En hoeft de dierenarts maandag alleen nog maar de hechting te verwijderen en te zeggen dat de uitslag helemaal in orde is.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s