Klein maar fijn

Broerlief rijdt in een auto van de zaak. En niet zo’n heel kleintje ook! Dus toen hij mijn moeder samen met Sidney wegbracht, mocht alles mee. Wat ze maar wilde, geen probleem. Wij hebben een eigen auto. Of liever gezegd: autootje. Een Opel Agilla. Een van de weinige auto’s met een hoge instap, zodat manlief met z’n ooit gebroken stuitje toch lange stukken autoweg tot zich kan nemen. En wij haalden mijn moeder op. Samen met schoonmoeder en onze hond. Oftewel: datzelfde autootje kreeg de uitdaging om op de terugweg vier volwassenen, twee honden en alle bagage mee te nemen. Er werden dus strikte gedragsregels opgesteld: een koffer(tje) en twee losse tasjes met inhoud. Toen ik gisterenochtend alles bij de auto zag staan, moest ik even slikken. Het vergde wel wat technisch inzicht. Hier een bal van Sidney. Daar kan nog een zakje Mozartkugeln tussen. En zowaar, het lukte! Iedereen kon gewoon zitten en alles kon mee. Manlief wilde er ter plekke een promotiecampagne op loslaten. Maar daar hebben we toch maar vanaf gezien. Want zolang kon Sidney haar adem niet inhouden onder de bestuurdersstoel!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s