Energie

We zijn druk bezig met het realiseren van een verrassing voor iemand in onze vriendenkring die binnenkort 70 jaar wordt. Een van de voorwaarden was dat ik een middagje op de fiets sprong om een rondje te rijden door onze woonplaats. Ik stond niet echt te trappelen om te gaan. Ik zat zo lekker op de bank. Mijn boek was hartstikke spannend. En ze hadden toch regen voorspeld, al was de hemel nog nagenoeg wolkenloos? Maar met gezeur kom je ook nergens, dus ik pakte een flesje water met iets lekkers voor onderweg en vertrok. De zon scheen, de muziek op mijn Ipod speelde op de achtergrond en ik had de wind in mijn rug. Toen ik na twee uur bezweet thuiskwam, informeerde een vriend die langskwam waar ik de energie toch vandaan haalde!? Hij werd al moe als hij eraan dacht! Ach, soms kost het wat meer moeite dan anders. Maar als je even doorzet, krijg je er een fris hoofd, rode wangen en een glans in je ogen voor terug!

Vakantiegevoel

Er lagen nog een paar pluimen op mijn bureau, gekregen voor twee grote klussen. We besloten een dagje samen weg te gaan. Dus sloten we vrijdagmiddag wat eerder af dan normaal. Tegen mijn leidinggevende zei ik bij vertrek dat ik vakantie had. Hij geloofde het nog ook, want ik straalde het uit! We reden relaxt midden door de polders naar Wageningen. Ik genoot van het landschap: koeien, veel water, groen en nauwelijks verkeer. Heerlijk voor de afwisseling. We vonden hotel De Wereld zonder al teveel moeilte en werden perfect ontvangen. Ook de kamer was keurig. Na het inchecken wandelden we op ons gemak door de winkelstraat. Kochten een souvenirtje voor Floppy en Sidney bij Happy Pets. En een paar boeken voor onszelf. In restaurant DrinksandBites lieten we ons verrassen met een verrassingsmenu. Zalig gegeten! Terug in het hotel hebben we nog even gelezen en kropen toen onder de wol. Na een prima nachtrust heb ik in het boekje met wapenfeiten liggen bladeren voor ik manlief wekte. Je ontbijt toch iets nederiger in de wetenschap dat in dezelfde zaal de capitulatie werd getekend in 1945. Op het gemakje reden we weg van de snelweg terug naar huis, waarbij we zelfs tweemaal met een pontje werden overgezet. De route voerde door de achtertuin van mijn schoonouders, die toevallig thuis waren. Van hen hoorde we dat Jos Brink is overleden. Ondanks de schrik hadden we toen helemaal een vakantiegevoel: we wisten dat hij ernstig ziek was, maar zijn overlijden was volledig aan ons voorbij gegaan. Alsof we heel lang en heel ver weg waren geweest! Vakantiegevoel. Het gaat er maar om hoe je het invult.

Stel …

Stel … Iemand die je graag mag, heeft echt een rottijd achter de rug. Je hebt natuurlijk waar mogelijk en nodig een troostende hand uitgestoken. Hem bemoedigend toegesproken. Maar kon eigenlijk zo weinig doen om het leed te verzachten. En dan. Ineens loopt hij weer wat rechter. Schijnt de zon door de wolken. Roze wolken welteverstaan. Een bepaalde naam komt regelmatig in de gesprekken naar voren. Tè regelmatig. Ach, jij bent een vrouw. Jij hebt het natuurlijk veel eerder door dan hij. Maar dan ben je dan ook vrouw voor. Je gunt het hem zo en geniet in stilte. Dan breekt eindelijk het moment door: hij vertelt het. Maar hij vertelt het in zwaar vertrouwen. En laat je beloven om niets te zeggen. Hij wil er eerst zelf nog even van genieten voor het wereldkundig wordt. Daar kun je je iets bij voorstellen. Maar je bent dus een vrouw. Van nature nieuwsgierig aangelegd. Je kunt geheimen bewaren, dat spreekt vanzelf. Maar het kost moeite. Meer moeite naar gelang de grootte van het geheim. En meer moeite naarmate de embargoperiode groter is. Met andere woorden: je barst bijna uit elkaar!! Wat doe je? Goeie vraag! Wie het weet, mag het zeggen!

Klanken

Zou het nou toeval zijn? Als ik mijn vriendenkring tegen het licht houd, valt het op dat ik vrijwel altijd ben omgeven door bepaalde klanken. Dat begon al op de lagere school met mijn vriendinnetje Monique. Op de middelbare school kende iedereen het clubje van vier vriendinnen: Angelique, Lian, Annemieke en ik. Tijdens mijn studie voor Europees Secretaresse trok ik veel op met Liesbeth. En ook mijn huidige twee beste vriendinnen bleken allebei een ‘ie’-klank in hun naam te hebben: Ingrid en Francien. De mannelijke kant van mijn sociale leven heeft een ‘a’ in zijn naam. Mijn grote kleine broer heet Frank. Sinds mensenheugnis is Maarten mijn beste vriend. En ook André houdt al heel wat jaren een oogje in het zeil van mijn wel en wee.Op kantoor werd ik gecoacht door Martien Hij overleed te vroeg, veel te vroeg. Maar vanaf zijn wolk zorgde hij voor maar liefst twee plaatsvervangers: Frank en Martin. Ik rijd al een jaar of acht samen met Stefan naar kantoor. En last but nog least mag natuurlijk manlief Bart hier niet onvermeld blijven: zonder hem is mijn leven niet compleet. Zou het nou toeval zijn? Maar toeval bestaat toch niet?

Kruis

Ik ken haar niet persoonlijk. Ze was een bevriende collega van mijn broer. Pas 38 jaar oud. Echtgenote en moeder. Maar ze was al heel lang ernstig ziek. Broer sprak er af en toe over. Het deed hem duidelijk zichtbaar verdriet om iemand zo te zien ploeteren en lijden. Tijdens zijn huwelijksreis moest ze een zware operatie ondergaan. Hij riep ons vanuit de USA op om een kaarsje voor haar te branden. Misschien hebben al die kaarsjes een beetje geholpen. Want daarna zag het er eigenlijk allemaal wat gunstiger uit. De artsen spraken de eerste woorden van een gematigd positief bericht. Daar hielden ze het nog even bij. Want ze bleef onder zware controle. Een paar dagen geleden wilde ze toch even langs de specialist. Ze hoestte zo. Er zat wat vocht achter haar longen. Toen ze goed keken, zagen ze nog meer. ’t Heeft niet lang meer geduurd. Mijn oma zei altijd, dat je nooit een zwaarder kruis te dragen krijgt dan je kunt tillen. Haar kruis werd te zwaar. Gisteren is ze vertrokken naar een betere wereld. Met wolken en warmte en licht en zachte veertjes. Ze heeft geen pijn meer. Ze is niet meer moe. Die wetenschap zullen de achterblijvers hard nodig hebben. Hun kruis voelt de komende tijd een beetje zwaarder. Dag! Goede reis en rust zacht.

Vallende sterren

Het gebeurt niet vaak. Dat zal niemand verbazen die mij een beetje kent. Maar toen ik gisteren een berichtje kreeg van Schoonmama, was ik echt even stil. Wat een prachtige tekst! Je kunt wel zien dat ik mijn schrijftalent van geen vreemde heb! Gelukkig zat er geen copyright op, dus mogen jullie meegenieten!

Wauw, da’s een mooie! M’n eerste wens is gauw gedaan: algeheel welzijn voor zonen, schoon- en kleindochters. Daar gaat de tweede: een wens voor de ernstig gehandicapte dochter van mijn vriendin. Wachtend op de volgende trok het wolkendek dicht, helaas, ik had nog meer te wensen. Na een half uurtje weer naar buiten, geen ster te zien. Voor ‘k naar bed ging een enkel gat in het wolkendek en een paar sterren waar geen beweging in zat. Heerlijk in bed met één van jullie mooie boeken. Om half vier even naar ’t toilet en nog maar eens kijken. Ja hoor, een praktisch heldere Zeeuwse sterrenlucht. Nu was m’n eerste wens voor mijn oudste zus bij wie alweer een knobbeltje in haar borst werd aangetroffen. We wachten allemaal in spanning op de uitslag. En de volgende……., nog beter dan duimen voor die leuke baan, denk je niet? Al iets gehoord? Hoewel ik nu eigenlijk niets meer te wensen had, heb ik nog zeker een kwartier staan kijken en nog 3 sterren zien vallen. Je moet er in geloven en zo niet: het is een prachtig gezicht. Ik heb genoten! De komeet Swift-Tuttle cirkelt elke 130 jaar om de zon en laat dan een grote hoeveelheid stof achter. De stofwolk is zichtbaar als sterrenregen wanneer de aarde deze wolk kruist.

Schoonmama heeft in elk geval een boel vallende sterren om te bewaren voor een regenachtige dag! (vrij vertaald naar Catch a falling star van Perry Como). En dat is helemaal zo slecht nog niet deze zomer!

Helden

De nieuwste tentoonstelling van het Rijksmuseum heet ‘Helden’. Er is veel over te doen. Er wordt namelijk niet alleen aandacht besteed aan Michiel de Ruyter, die 400 jaar geleden zijn eerste verjaardagsfeestje vierde. Ook Pim Fortuyn, Marco Borsato en Ali B hebben een plaatsje gekregen. Helden die iedereen kent en helden die bijna niemand kent. Manlief en ik keken elkaar aan toen het journaal er een item aan wijdde. Helden? Volgens Van Dale is een held iemand die ondanks zijn angst ingrijpt in gevaarlijke situaties. Dan denk ik zonder hen hier tekort te willen doen toch echt niet gelijk aan André Hazes of de Beatles! Als ik ’s avonds onder de dekens kruip, hoor ik ineens geritsel. Er blijkt een beestje tussen het gordijn en het raam terecht te zijn gekomen. Manlief treedt resoluut op en een paar minuten later is het weer rustig. Helden? Ik heb er thuis een. Maar dan wel een echte!