Slechte timing

Het lag niet aan mij. Dat is mij keer op keer verzekerd. Ik had gewoon pech. Mijn functie verviel tijdens een reorganisatie twee jaar geleden. Ik kwam net kennis en kunde tekort. En dat allemaal op de dag na ons huwelijk! Toen we terugkwamen van onze huwelijksreis, stond mijn vorige leidinggevende me op te wachten. Hij had hulp nodig. Hard nodig! Secretarieel (mijn oorspronkelijke job) gecombineerd met communicatie (mijn passie). We spraken af dat het voor hooguit anderhalf jaar zou zijn. Maar toen kwam de fusie. En werd alles op zijn kop gegooid. Een echte functie in de communicatie was verder weg dan ooit. Ach, ik had een baan en werd goedbetaald. Leuke collega’s en een leidinggevende met wie ik het best kon vinden. Toch was het niveau van de werkzaamheden aan de lage kant, net als het aantal klussen. Ik bleef om me heen kijken. Ineens scheen de zon. Een baan die leuk, leerzaam en uitdagend lijkt. En ik maak een heel goede kans! De sollicitatieprocedure was nog niet opgestart of er kwam nóg een functie in zicht. Zeker zo interessant en ook hier met prima vooruitzichten. Deze week valt de beslissing. Ik ben er zelf nog niet helemaal uit, maar dat komt wel. En dan, vandaag, stuurt mijn broer me dit bericht toe. Een functie bij een bedrijf waar ik tot voor kort zo’n keer of zes per jaar kwam. Dat écht invloed heeft gehad op mijn leven. ’t Is dat het een pokkeneind weg is én we er niet over denken om te verhuizen!

Advertenties