Vakantiegevoel

Er lagen nog een paar pluimen op mijn bureau, gekregen voor twee grote klussen. We besloten een dagje samen weg te gaan. Dus sloten we vrijdagmiddag wat eerder af dan normaal. Tegen mijn leidinggevende zei ik bij vertrek dat ik vakantie had. Hij geloofde het nog ook, want ik straalde het uit! We reden relaxt midden door de polders naar Wageningen. Ik genoot van het landschap: koeien, veel water, groen en nauwelijks verkeer. Heerlijk voor de afwisseling. We vonden hotel De Wereld zonder al teveel moeilte en werden perfect ontvangen. Ook de kamer was keurig. Na het inchecken wandelden we op ons gemak door de winkelstraat. Kochten een souvenirtje voor Floppy en Sidney bij Happy Pets. En een paar boeken voor onszelf. In restaurant DrinksandBites lieten we ons verrassen met een verrassingsmenu. Zalig gegeten! Terug in het hotel hebben we nog even gelezen en kropen toen onder de wol. Na een prima nachtrust heb ik in het boekje met wapenfeiten liggen bladeren voor ik manlief wekte. Je ontbijt toch iets nederiger in de wetenschap dat in dezelfde zaal de capitulatie werd getekend in 1945. Op het gemakje reden we weg van de snelweg terug naar huis, waarbij we zelfs tweemaal met een pontje werden overgezet. De route voerde door de achtertuin van mijn schoonouders, die toevallig thuis waren. Van hen hoorde we dat Jos Brink is overleden. Ondanks de schrik hadden we toen helemaal een vakantiegevoel: we wisten dat hij ernstig ziek was, maar zijn overlijden was volledig aan ons voorbij gegaan. Alsof we heel lang en heel ver weg waren geweest! Vakantiegevoel. Het gaat er maar om hoe je het invult.