Kruis

Ik ken haar niet persoonlijk. Ze was een bevriende collega van mijn broer. Pas 38 jaar oud. Echtgenote en moeder. Maar ze was al heel lang ernstig ziek. Broer sprak er af en toe over. Het deed hem duidelijk zichtbaar verdriet om iemand zo te zien ploeteren en lijden. Tijdens zijn huwelijksreis moest ze een zware operatie ondergaan. Hij riep ons vanuit de USA op om een kaarsje voor haar te branden. Misschien hebben al die kaarsjes een beetje geholpen. Want daarna zag het er eigenlijk allemaal wat gunstiger uit. De artsen spraken de eerste woorden van een gematigd positief bericht. Daar hielden ze het nog even bij. Want ze bleef onder zware controle. Een paar dagen geleden wilde ze toch even langs de specialist. Ze hoestte zo. Er zat wat vocht achter haar longen. Toen ze goed keken, zagen ze nog meer. ’t Heeft niet lang meer geduurd. Mijn oma zei altijd, dat je nooit een zwaarder kruis te dragen krijgt dan je kunt tillen. Haar kruis werd te zwaar. Gisteren is ze vertrokken naar een betere wereld. Met wolken en warmte en licht en zachte veertjes. Ze heeft geen pijn meer. Ze is niet meer moe. Die wetenschap zullen de achterblijvers hard nodig hebben. Hun kruis voelt de komende tijd een beetje zwaarder. Dag! Goede reis en rust zacht.