Tandenfee

Terwijl Floppy en ik in een enthousiast spel verwikkeld zijn, valt het me ineens op. Ik roep manlief erbij en terwijl hij ‘m in bedwang houdt (‘Kom op nou, ik was net aan het winnen!’) open ik zijn bek en bestudeer zijn tanden. Hij mist inderdaad een voortand! Nou is dat op zich geen probleem. Zijn gebit is ondanks zijn hoge leeftijd nog prima in orde, dus een voortand meer of minder maakt niet zo heel veel uit bij het eten. En omdat hij zelden zijn tanden laat zien, loopt hij ook niet echt voor joker met zo’n gat. Ik kijk in het rond, maar zie niets liggen. Hij is ‘m dus waarschijnlijk ergens verloren. Terwijl we verder spelen, schiet ik in de lach. Als manlief naar de reden informeert, zeg ik: ‘Dubbel balen! Want nu valt er ook niets onder zijn mandje te leggen voor de tandenfee!’ Terwijl we de lachtranen uit onze ogen vegen, hoor ik Floppy nog net mompelen: ’t Zsijn ook altijd de kleintjesssss!’