Cor z’n vriendin

Op zaterdagochtend haal ik de wekelijkse boodschappen. Eerst naar de bakker voor verse broodjes en vervolgens naar de supermarkt die op de kleintjes let. Je ziet vaak dezelfde mensen. Een grote man in een elektrische rolstoel. Een moeder die boodschappen doet terwijl haar man voor de kinderen zorgt. Een oude dame die haar fiets ‘voor alle zekerheid’ even binnen zet. En een van de doordeweekse kassajuffrouwen met haar man: Ria en Cor. Ze is wat zwaar opgemaakt en komt altijd met veel vertoon binnen. Groet iedereen bij naam. Af en toe maken we een praatje. Ze noemt mij om onduidelijke redenen steevast ‘zijn vriendin’, wijzend naar haar man. Deze knipoogt, maakt een bijdehante opmerking en sjouwt geduldig achter haar aan. Laatst vertelde ze dat ze binnenkort een keer op zaterdag moest werken. Het was vakantietijd en er was een tekort aan medewerkers. Ze baalde er behoorlijk van, maar het was niet anders. Gisteren zie ik haar bij binnenkomst inderdaad achter de kassa zitten. Dus ik zwaai naar haar. Ze lacht terug, draait zich om en roept naar de medewerkster bij de klantenbalie: ‘Kijk, Marion, zij is nou de vriendin van Cor!’ Alle klanten keken naar mij. Ik kreeg er zelfs een kleur van. De familie wordt wel heel groot zo. En iedereen blijft plakken!