Fysiotherapeut

Hij legt me in een houding die me volstrekt onnatuurlijk voorkomt. Een been gestrekt, het andere gebogen met een voet in de knieholte. Op mijn linkerzij, terwijl mijn schouders zo plat mogelijk op de behandeltafel moeten blijven liggen. De armen over elkaar geslagen, zijn arm daar weer doorheen en zijn hand op mijn rug. Ik kijk over mijn rechterschouder in het niets en krijg de opdracht me te ontspannen. Vóórdat ik daar een bijdehante opmerking over kan maken, laat hij zich met zijn volle gewicht op me vallen. Ik hoor een aantal kraken. Voorzichtig probeer ik me te bewegen en de schade te bepalen. Maar het lijkt alsof er ‘weer’ lucht door mijn ruggegraat stroomt! Zalig! Hij heft dreigend zijn vinger: ik heb te lang doorgelopen. De pijn zal een dag of 10 nodig hebben om weg te trekken. Maar dan moet het ook over zijn. Ik beloof plechtig nooit meer eigenwijs te zijn. Hij kent me gelukkig goed en glimlacht berustend. Tot de volgende keer!