Lijk in de kast

‘Er ligt een lijk in de kast!’ Hij zegt het achteloos, dus ik verwerp de gedachte aan een dramatische kwestie. ‘O ja’, antwoord ik rustig, ‘wat voor lijk?’ In gedachten vul ik het zelf al aan: een vlieg, een spin, een sprinkhaan of ander insect. ‘Van een meisje!’ Zijn toon is onveranderd, dus nogmaals bedwing ik de behoefte overeind te springen. ‘Waar dan?’ De locatie brengt de oplossing. Hij heeft het over mijn pop. Vroeger de spil waar mijn jonge leventje om draaide. Mijn moeder maakte zelfs vaak dezelfde kleren voor mij in het klein na. Nu is ze gepromoveerd tot ‘redelijk antieke kunst’. Het elastiek tussen haar armpjes is versleten, niet geheel onlogisch met zo’n leeftijd. Dus in afwachting van reparatie, had ik haar en de losse armpjes in de boekenkast van de bibliotheek gelegd. ‘Dat is geen lijk!’, stuif ik op. ‘Dat is Roosje! Zij was ooit heel belangrijk voor mij en ze verdient dus minstens respect, ook van jou!’ Ik hou heel veel van mijn echtgenoot. Vooral van zijn rust en gevatheid. Dus helemaal verbaasd ben ik dan ook niet over zijn antwoord: ‘Nou, ik vind het anders een behoorlijk verlept Roosje, hoor, als je haar zo ziet liggen!’

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s