Onthaasten

Vandaag heb ik een vrije dag. Eigenlijk kan het helemaal niet, met al die drukte. Maar het batterijtje is bijna op. Dus heb ik verlof opgenomen om de komende weken toch door te kunnen. Vandaag hoef ik niets. Ik heb wel een ‘If you really want to do’-lijstje, maar daar staat niets op dat niet kan wachten. Dus breng ik manlief naar het station, laat de honden uit en kruip lekker terug in bed. Om een paar uur later pas weer wakker te worden. Op m’n gemakje onder de douche en daarna een lekker kopje koffie op het dakterras. Zal ik mijn boek pakken? Het is hartstikke spannend, maar het duurt nog wel even voor het uit is. Ach, ik hoef toch niets, dus ik nestel me in de kussens. Heerlijk, zo’n dag! Als de laatste bladzijde is omgeslagen, besluit ik naar het meest onklantvriendelijke postkantoor van de Benelux en omstreken te gaan. Daar ligt een aangetekende brief te wachten. Als ik aankom, moet ik lachen. Het leek onmogelijk, maar het is ze gelukt om elk bezoek nóg vermijdenswaardiger te maken: ze hebben lunchpauze tijdens het spitsuur. Nog twintig minuten. Maar aangezien ik dit keer geen haast heb én ik anders toch ook minimaal een kwartier moet wachten, sluit ik aan in het nu al gevormde rijtje. Weer thuis pak ik de riem van de haak en ga lekker een eind met Floppy wandelen. Daarna laad ik de auto vol met allerlei verbouwingsrestanten en breng ze naar het grofvuil. Op de terugweg haal ik wat boodschappen: vanavond komen vrienden eten. De paar regendruppels die op mijn gezicht vallen tijdens het uitladen, deren me niet. Onthaasten. Waarom doe ik dit niet vaker!?! (tevens tip voor Masha!)