This land is your land

We hebben een nieuwe huurder. Het zit namelijk zo: we wonen naast een dierenwinkel. En daar willen nog wel eens asielaanvragers vandaan komen. Een muis, een kat en nu dus een sprinkhaan. Een stevig exemplaar en volgens mij niet meer zo heel jong. Ik verheugde me stiekum al op warme zomernachten vol getjirp, totdat ik merkte dat één achterpootje ontbrak. Als een viool zonder strijkstok. Geen nachtelijke concerten dus. Maar goed, zolang hij niet in de weg zit (en daar heeft hij eerlijkgezegd nou ook het formaat weer niet voor), mag hij blijven zitten waar hij zit. Bovendien kon hij prachtig dienen als studieobject voor de nieuwe fotocamera. Vanavond zat er ineens nóg een. Een kleiner exemplaar, met twee achterpootjes. Ik dacht nog: ‘Wat gezellig voor hem, nu heeft hij wat aanspraak’. Alleen is immers ook maar alleen. Maar tot mijn verbazing werd hij ineens actief. Joeg de ander op. Kon ineens nog veel hoger en verder springen. Hij was duidelijk druk bezig zijn grenzen af te bakenen. Die kleine koos eieren voor zijn geld en ging zijn asielaanvraag elders indienen. En opa trok zijn neus op, mompelde iets over de jeugd van tegenwoordig en kroop terug op zijn favoriete stokroos. Laat nu de zomer maar komen.