Het gaat maar door

Toen we begonnen met de verbouwing, stond één feit als een paal boven water: alles moest zo snel en zo eenvoudig mogelijk worden gerealiseerd. Dus ook al is de vloerbedekking eigenlijk aan vervanging toe: die kan nog wel een jaartje of wat mee. En al is er eigenlijk al lang niets aan de slaapkamer gedaan: daar lig je toch met je ogen dicht. Geen maanden en maanden in de troep, maar quick en clean. Dus ik las zonder aarzeling Bloggie’s blog. En zag daar een toilettafel te koop staan. Zo eentje waar ik al jaren van droom! Maar ik hield me sterk en reageerde dat we helaas geen ruimte hadden (best suf eigenlijk, als je er net een compleet huis bij hebt gekregen). Manlief keek over mijn schouder mee. En zei: ‘H�, bedoelde je niet zoiets laatst?’ Ik deed nog een manmoedige poging: ‘Ja maar, dan moet ik de huidige afbreken en dan toch die muur erachter schilderen omdat de afmetingen afwijken. En de openvallende plekken aanvullen met restanten vloerbedekking!’ We keken nog een keer naar de foto. En nog een keer naar elkaar. Afgelopen zaterdag, brak van de bruiloft de dag ervoor, heeft manlief ‘m opgehaald, terwijl ik thuis tijdelijk ruimte maakte. Komend weekeinde wordt de kwast weer uit het water gehaald. Bloggie, bedankt! En dat meen ik!