Mijn Ding

Ons personeelsblad kent een vaste rubriek: Mijn Ding. Collega’s worden gevraagd het verhaal achter een voorwerp uit hun persoonlijke omgeving toe te lichten. En daar wordt dan een foto door een professionele fotograaf bij geplaatst. Een paar weken geleden werd ik gebeld of ik in dat kader iets over Floppy wilde vertellen. ‘Maar Floppy is toch geen ding’, sputterde ik voor de vorm even tegen. Maar daarna liet ik me natuurlijk snel overhalen. Ik werd ge├»nterviewd en had zoveel verhalen, dat het een uitdaging werd deze samen te vatten in een stukje tekst van zo’n 150 woorden. De fotograaf meldde zich. Hij had zelf twee honden en wist dus al gauw de aandacht van Floppy te vangen. Afgelopen weekeinde viel het blad in de brievenbus. Vandaag werd ik overspoeld met complimentjes. ‘Wat heb jij een leuke hond!’ en ‘Ach, wat een dot, zeg!’ waren niet van de lucht. Ik glom van trots! Ons fotogenieke talent lag intussen thuis languit op de bank te slapen. Ach ja, ieder gaat op zijn of haar eigen manier met complimentjes om!