Hyves

Terwijl mijn kapster druk doende is met de voorbereiding van het kapsel ter gelegenheid van het huwelijk van mijn broer en aanstaande schoonzusje, kijkt een jong meisje ge├»nteresseerd toe. Ik schat haar een jaar of veertien (later blijkt dit een prima schatting te zijn!). Ze wil als ze groot is absoluut kapster worden. Maar omdat ze nog te jong is voor een stageplaats, mag ze af en toe meehelpen met het opvegen van haren en aanreiken van een kopje thee. Ze babbelt intussen honderduit. Ik wijs op de foto van de feestjurk en vraag haar of ze ‘m net zo cool vindt als ik. Ze trekt een vies gezicht. Cool is uit, not done, weergaloos ouderwets. ‘Hip’ is nu h├ęt woord. Ik trek een braaf gezicht en bedenk dan ineens dat ik al een paar weken het woord ‘hyves’ op de radio hoor, zonder te weten waar het nou precies om gaat. Ze legt het geduldig uit, alsof ze tegen een klein kind praat. ‘Je kunt hyves vergelijken met een soort vriendenboek, maar dan digitaal. Iedereen heeft het, het is hartstikke hip’. Ik kijk beteuterd, ben blijkbaar inmiddels al zo ‘oud’, dat ik zelfs geen hyvesverzoeken heb gekregen. Als ik even later afreken, staat ze naast me. ‘Weet je, je valt best mee, hoor. En dit kapsel staat je echt hip!’ En daar kan ik het mee doen. Opgelucht trek ik de deur achter me dicht!