De geschiedenis herhaalt zich

Toen mijn broer een jaar of drie was, werd mijn moeder ernstig ziek. Ze heeft een aantal weken in het ziekenhuis gelegen en vervolgens maanden nodig gehad om thuis op te knappen. Ik zat net op school en werd door mijn vader gehaald en gebracht. Maar mijn broertje had nog veel verzorging nodig en werd bij mijn opa en oma ondergebracht. Hij had een half jaar de tijd van zijn leven. Alle aandacht, elke dag zijn favoriete eten en geen wens bleef onbeantwoord. Toen hij eindelijk weer thuis kwam, was het dus echt even wennen. Zijn wereldje werd ruw omver geworpen. Het heeft zijn karakter voor een deel bepaald: het is echt een schat van een jongen met veel aandacht voor zijn omgeving. Maar ook zijn eigen wensen zijn niet onbelangrijk. Nu is Sidney, de hond van mijn moeder, tijdens onze vakantie bij vrienden ondergebracht. Via de telefoon worden we op de hoogte gehouden. Ze krijgt de lekkerste brokjes, de hele dag aandacht en wanneer en met wie ze ook wil spelen: al haar hondenwensen worden vervuld. We zijn dus nu heel erg benieuwd of de geschiedenis zich herhaalt!

Emotionele band

Al meer dan 15 jaar ski ik op dezelfde skies en skischoenen. Het waren geen flitsende latten, maar ze hadden knalrode bindingen en ze bevielen prima. Ik kwam er elke helling, al dan niet in ploeg, vanaf. Maar vorig jaar besloot mijn broer om een keer karves te proberen. En hij was gelijk verkocht. Ook mijn schoonzusje kocht nieuwe skies en ging vervolgens jubelend de berg af. Het schuimrubber in mijn schoenen was nagenoeg verdwenen. En het slijpen en wachsen ging ook steeds moeilijker, omdat de beschermlaag nagenoeg versleten was. Ik moest er dus ook aan geloven. Ik probeerde verschillende skies en schoenen bij het verhuurbedrijf naast het hotel. Discussieerde heftig met de verkoper toen ik schoenen aanwees die een stuk minder prettig zaten maar veel leukere toeters en bellen hadden. En uiteindelijk vond ik het perfecte paar. Nu vlieg ik over de sneeuw en kost de controle me nauwelijks moeite. Ik sta niet meer zuchtend bovenaan een helling mijn pad te bepalen. Maar ik zal mijn oude skies wel missen. Een emotionale band met bindingen laat je niet zomaar los!

Schietgebedjes

Er ligt voldoende sneeuw om te kunnen skieen. Maar niet echt veel. In het dal zo’n 35 cm, bovenop de berg 50 cm. Gisterenavond begon het te regenen. Daar kan sneeuw slecht tegen. En dus zijn we nu volop bezig met schietgebedjes. Het nadeel van zo’n schietgebedje is wel dat je heel duidelijk moet aangeven wat je wilt. Dus alleen ‘veel sneeuw’ is niet voldoende. Dan sneeuwt het bijvoorbeeld hier 50 km verderop ineens. Ook ‘veel sneeuw hier bij ons’ volstaat niet. Onze skikaart beslaat naast de negen pistes rondom het hotel ook uit drie andere gebieden. Als hier ineens heel veel sneeuw ligt, komt de hele regio naar ons en sta je een uur of langer in de rij voor een afdaling van vijf minuten. We zijn dus met z’n allen de tekst voor het schietgebedje aan het vervolmaken. Tot hij helemaal naar wens is van de betrokken. Inclusief vorst, voldoende tijd om de sneeuw te prepareren en een duidelijke hint naar de toekomst: blauwe lucht met zon. En tot dat moment genieten we volop van hetgeen we hier weer mogen ervaren: gezelligheid, veel aandacht en heerlijke buitenlucht.

Sneeuw

En weer zitten we als vanouds in ‘ons’ hotel, waar we in megaveel watjes worden gelegd door eigenaar, eigenaresse en medewerkers. We komen hier al jaren en zolang het niet verveelt, gaan we terug. Het is de familievakantie: moeder met kinders, aanhang en familievriend. Als we de sneeuw voldoende hebben getest (en accoord bevonden al ligt er niet zoveel als vorig jaar), lopen we door besneeuwde velden naar het andere hotel van de familie voor een bijkletspraatje en koffie met de eigenaresse, tevens vriendin van mijn moeder. Verhalen van het afgelopen jaar wisselen elkaar af. De storm en onze belevenissen van een paar weken geleden wordt in geuren en kleurten verteld. En het weeralarm van een paar dagen geleden. Als ik haar vertel dat er bij ons veel sneeuw is gevallen, vraagt ze geinteresseerd naar de hoeveelheid. Om vervolgens in lachen uit te barsten. ’15 centimeter? Dat is toch niet veel!?’ Als ze mijn beteuterde gezicht ziet, corrigeert ze zichzelf snel. ‘Sorry, mijn fout. Voor jullie is het natuurlijk wel veel. Maar als wij in een winter maar 15 centimeter zien vallen, is het echt tranen met tuiten!’ Tja. Beauty lies in the eyes of the beholder. Sneeuwhoeveelheden blijkbaar ook.

Voortekenen

Manlief is eigenlijk al de hele week niet lekker. Hangerig, verkouden en snel moe. Hij slikt mijn adviezen en medicijnen braaf. Alles om maar te voorkomen dat hij morgen niet mee op wintersport kan. Gisterenmiddag kregen we een erg naar telefoontje. De vriend die op de honden zou passen, werd aangereden. Gelukkig liep het nog redelijk goed af. En hebben we een alternatief gevonden voor de opvang van Floppy en Sidney. Het sneeuwt zelden in Nederland. Maar vandaag is er een officieel weeralarm. En daar waar het eerst tot de avond zou duren, is het nu uitgebreid naar morgenmiddag. Dat wordt dus vroeg maar voorzichtig vertrekken. En toen ik vanochtend bij de bakker broodjes haalde voor onderweg, deden mijn remmen ineens raar. Het rempedaal klapperde en bood stevige tegenstand, terwijl er een snerpend geluid te horen was. Een telefoontje naar de garage leerde, dat dit wordt veroorzaakt door het ABS-systeem (onze vorige auto had dat niet) en dat we ons hier absoluut geen zorgen over hoeven te maken. Gaat vanzelf over als de auto warm wordt. Ik weet het niet, hoor, maar het lijkt wel of onze beschermengel druk bezig is ons ervan te overtuigen dat we beter niet op wintersport kunnen gaan. Bericht aan beschermengel: doe maar een beetje beter je best, want we gaan echt! En als de internet-pc nog steeds in de hotelhal staat, houden we jullie regelmatig op de hoogte van onze belevenissen de komende week! Hals- und beinbruch!

Beschermengel

Vanmiddag werden we opgeschrikt door een telefoontje. Een goede vriend van ons was aangereden. De eerste berichten waren gehaast en vaag en het duurde (te) lang voor we meer hoorden. Toen bleek dat hij op de fiets was geschept door een auto die hem geen voorrang had verleend. Resultaat: een gebroken sleutelbeen (Peer, je weet hoe het voelt, he!), een gezicht vol schrammen en schaafwonden, een flinke klap op zijn hoofd, gekneusde ribben en zijn kleren aan flarden. Hij is een paar weken uit de roulatie, maar hij kan het gelukkig nog navertellen. De auto was er niet veel beter aan toe. De voorkant in elkaar en de autoruit versplinterd met een stevige deuk naar binnen. En als je heel goed keek, zag je nog net de afdruk van een paar vleugels. Hij moet namelijk wel een heel stevige beschermengel hebben gehad!

Tantes

Ze lezen elk stukje op D’s Days. Soms wel twee keer achter elkaar. Ze controleren of er een nieuwe tekst is gelogd. Soms wel vier keer op een dag. Ze bellen met mijn moeder. Soms wel twee keer in de week. ‘Waarom heeft je dochter gisteren geen stukje geschreven? Heeft ze het te druk? Of is ze ziek? Hoe dan ook: wil je haar laten weten dat we wachten?’ Mijn tantes. Sinds een jaar of wat mijn meest trouwe fans. Ze lezen alles. En ze onthouden ook alles. De keren dat ik werd aangesproken over iets dat ik allang weer was vergeten, zijn niet te tellen. En stiekum vind ik dat harstikke leuk. Toen ik laatst in mijn trouwdag-boek bladerde, schoot ik ineens in de lach. Mijn schoonfamilie had een schitterend hoorspel gemaakt. Het heette Dorienroosje en was een doorslaand succes. En alsof het zo heeft moeten zijn: mijn tantes zijn net de drie goede feeën. Flora, Fauna en Mooiweertje. Ik laat het aan henzelf over om te bepalen wie wie is. Dag tantes!

Geïrriteerd

Als ik wakker word, voel ik gelijk een geïrriteerd en vervelend gevoel aan mijn oog. De spiegel toont een rood en opgezet exemplaar. Onder de douche laat ik er flink wat water langs lopen, maar het helpt niet. Als ook manlief er tijdens het ontbijt iets van zegt, besluit ik kantoor te bellen en een vrije dag te nemen. Eerst maar eens terug in bed en nog wat slapen: de afgelopen dagen heb ik een aantal uren gemist én behoorlijk wat emotionele pieken meegemaakt. Tegen de middag word ik wakker. Mijn oog is nog steeds rood, maar het lijkt iets minder opgezet. De rest van de dag breng ik in en rond het bed door, lezend en slapend. Als manlief weer thuis komt, is het ergste leed geleden. De oververmoeidheid is weggeslapen en mijn oog prikt slechts nog een beetje. Niettemin ga ik toch op tijd slapen. Afscheid nemen en feest vieren gaat je blijkbaar niet in de koude kleren zitten!

Een geweldig grote gouden strik

Je kijkt er ruim een jaar naar uit. En in een flits is het voorbij. Gisteren vierden we de 65ste verjaardag van mijn moeder. Vanaf het moment dat ze in haar feestjurk in de auto stapte totdat ik haar uit diezelfde jurk hielp om te gaan ‘slapen’ (mission impossible) heeft zij maar ook wij genoten. Onze fysiotherapeut verzorgde met twee vrienden de muzikale ontvangst en werd door ons uiteraard stevig geplaagd. Tot we bedachten dat dit met het oog op de toekomst misschien niet echt handig was: híj kon ons de eerstvolgende keer op gepaste wijze te grazen nemen. We hebben ons tranen gelachen, maar ook weggepinkt toen het oorspronkelijke groepje ooms en tantes nog maar vier personen toonde tijdens een lied van weleer. Manlief aaide even over mijn haar, wat had ik mijn overleden vader en tante daar graag tussen zien staan. De buren leidden de aandacht af met een ‘blik over de schutting’, zo typerend dat mijn moeder zich aan haar stoel vasthield van het lachen. De zusjes oreerden een toepasselijk gedicht en mijn broer bood met een speech het boek aan waarin iedereen herinneringen aan haar had opgeschreven, al dan niet vergezeld met een foto. En het toetjesbuffet was de spreekwoordelijke slagroom op de cake! Manlief hield wijselijk zijn mond toen ik ook zijn bordje extra vol laadde met heerlijkheden voor mezelf. Kortom: een feest met een geweldig grote gouden strik!

Bijna jarig

Ze kan ’s nachts niet slapen. Ze kan overdag nauwelijks eten. Ze huppelt door het huis en zingt ‘Er is er bijna één jarig, hoera, hoera, dat kun je wel zien dat ben IK, IK, IK, IK!’ Ze telt de uren die haar nog scheiden van haar verjaardag. Maakt een rondedansje als ze denkt dat niemand het ziet. Belt op met de vraag: ‘Weet je wie er morgen jarig is?!’ En neemt vervolgens de tijd om ‘moeder’ te zijn en mij geruststellend toe te spreken als ik zeg dat ik opzie tegen het afscheid nemen van mijn favoriete bazen. Gisteren zat ze bij de nagelstyliste. Vanmiddag gaat ze naar de schoonheidsspecialiste. En morgen nog snel naar de kapper. Haar feestjurk hangt klaar op een prominente plaats. Af en toe strijkt ze er even met haar hand langs. Haar wangen vertonen een gezonde blos. Ze is bijna jarig. Hoe oud ze wordt? 65 jaar! Gelukkig zijn zij die het kind in zich weten te bewaren. Mijn moeder is zó gelukkig! Ik word er gewoon blij van!