Tantes

Ze lezen elk stukje op D’s Days. Soms wel twee keer achter elkaar. Ze controleren of er een nieuwe tekst is gelogd. Soms wel vier keer op een dag. Ze bellen met mijn moeder. Soms wel twee keer in de week. ‘Waarom heeft je dochter gisteren geen stukje geschreven? Heeft ze het te druk? Of is ze ziek? Hoe dan ook: wil je haar laten weten dat we wachten?’ Mijn tantes. Sinds een jaar of wat mijn meest trouwe fans. Ze lezen alles. En ze onthouden ook alles. De keren dat ik werd aangesproken over iets dat ik allang weer was vergeten, zijn niet te tellen. En stiekum vind ik dat harstikke leuk. Toen ik laatst in mijn trouwdag-boek bladerde, schoot ik ineens in de lach. Mijn schoonfamilie had een schitterend hoorspel gemaakt. Het heette Dorienroosje en was een doorslaand succes. En alsof het zo heeft moeten zijn: mijn tantes zijn net de drie goede feeën. Flora, Fauna en Mooiweertje. Ik laat het aan henzelf over om te bepalen wie wie is. Dag tantes!