65ste verjaardag

‘Doen jullie iets met mijn verjaardag?’ De vraag wordt achteloos gesteld, maar ik wist dat het er een keer van zou komen. Alleen het moment was niet bekend. Want over een paar weken wordt mijn moeder 65 jaar oud. Ze viert het met een ‘besloten’ feestje voor familie en een aantal goede vrienden. Ze verheugt zich er enorm op en coördineert met strakke hand haar feest. En aangezien ze graag in het middelpunt staat, mogen de gasten natuurlijk ‘iets’ doen. Een met name voor de uitvoerders hilarisch ABC heeft niet haar voorkeur, maar ach: zolang het aandacht is, is het al snel goed. Ik daarentegen houd er helemaal niet van om in het centrum van de aandacht te staan. Mijn zangkwaliteiten bewaar ik voor manlief, hond en de muren rond onze douchebak. Ik heb geen hoofd voor het onthouden van lappen toneeltekst. En ondanks dat ik in het gewaardeerde bezit ben van een gezonde dosis zelfspot, trekt het me niet aan om voor joker te staan. Maar goed: De Vraag was gesteld. Voorzichtig legde ik uit dat dit dus eigenlijk niet de bedoeling was. Dat ze er niets aan zal vinden als ik mijn non-verbaliteit indachtig duidelijk uitstraal hoe ongelukkig ik me erbij voel. En dat er vast legio andere gasten zijn die haar in het zonnetje zullen zetten. Ze verbeet manmoedig de teleurstelling. Zei dat ze het begreep. Maar toch had ze het zó leuk gevonden als …. Als iemand een idee heeft hoe je op een onzichtbare manier iets indrukwekkends kunt laten zien, houd ik me dus graag aanbevolen.