Werkdruk

Mijn leidinggevende is erg zuinig op mij en wil dus niet dat ik meteen volledig aan de slag ga na de heftige astma-aanval van vorige week. ‘Begin maar eens rustig met halve dagen thuis, dan kijken we daarna wel verder’. En ‘baas’ zijn wil is wet, dus ik log om half 10 pas aan. Meteen vliegen allerlei MSN-berichten van collega’s over het scherm. Hoe het met me is, of ik inderdaad goed aan mezelf wil denken en vooral rustig aan zal doen. Fijn om te merken dat ze me hebben gemist. Als ik iedereen naar tevredenheid te woord heb gestaan, ga ik aan de slag. Er ligt behoorlijk wat werk, maar het is te overzien en volgens mij kan ik het grootste deel in een paar uur wel wegwerken. Dan belt de baas. Hoe het gaat. En hoe laat ik denk af te sluiten. En of ik besef dat hij daar dus ook echt op staat! ‘En dan nu zakelijk’, vervolgt hij. ‘Ik heb even je hulp nodig bij een presentatie.’ Na ruim een uur hangt hij op. De presentatie is af en ziet er prima uit. Maar mijn oren toeteren en de bijbehorende activiteiten (plannen van bijeenkomst, vergaderruimte en -faciliteiten) moeten meteen worden geregeld. Helaas zit dat tegen: als de een agendatechnisch kan, heeft de ander een overleg dat niet te verzetten valt. En als de groep eindelijk één gezamenlijk moment beschikbaar heeft, zijn alle vergaderruimtes bezet. Al met al ben ik er nog eens een uur mee bezig en geen stap gevorderd met de oorspronkelijke berg werk. Het wordt doorjakkeren, maar het lukt me nèt om op tijd af te sluiten. Ik wis het zweet van mijn voorhoofd en pak een boterham. ’t Is hard werken, dat rustig opstarten! Met nogmaal dank aan de baas!