Hulpsinterklaas

Sint heeft het hartstikke druk deze dagen. Dus ik was heel vereerd toen hij me vroeg een handje te helpen. Zo bracht ik een bezoek aan een vriend hier vlakbij, om namens de Sint een hart van borstplaat in zijn schoen te verstoppen. Ik opende zijn voordeur (Pieten gaan door de schoorsteen, maar hulpsinterklazen dus echt niet!) en schrok me vervolgens een mijtertje! Iets harigs, klein en zwart, vloog me door het donker tegemoet. Geen verdwaald klein pietje, maar een teckel! Het bleek het hondje van de buurvrouw te zijn, dat via de balkondeur en aangrenzend terras naar binnen was geslopen. Op haar vraag wat ik kwam doen, vertelde ik de suprise. Ze beloofde plechtig niets te verraden. Samen pakten we een van de laarzen en plaatsten die voor de kachel. Snoepgoed erbij en klaar was Klaas. Hartelijk namen we afscheid, waarbij ze me verzekerde dat het geheim veilig was bij haar. Nu maar afwachten of teckels hun belofte nakomen. Of stiekum heel erg dol zijn op borstplaat!