Rust, ruimte en stilte

De toegestuurde routebeschrijving was loepzuiver. We reden in een streep naar ons vakantiehuisje in Picardie. Achteraf bleek dat niet eens zo heel moeilijk: het dorpje bestond slechts uit 257 inwoners. Inclusief wijzelf! Er was nog geen bakker in de buurt. De bewoonde wereld lag minimaal een kilometer of vijf verderop. Maar het was een heerlijke week. Tot grote verbazing van de eigenaresse trokken we er niet dagelijks op uit. Aan de omgeving lag het niet. Op 10 km afstand van de Somme-baai. De kathedraal van Amiens binnen handbereik (waar we overigens wel op een middag naartoe zijn gereden, omdat het huis van Jules Verne daar vlakbij lag). Maar we waren zo moe. En enorm aan niets doen toe. Dus op een boodschap en een wandeling met Floppy na zaten we meestal in heerlijke leesstoelen bij een gigantische open haard. Lekker knus. Een boek per dag was een eitje. Om vijf uur werd er een mand openhaardhout doorheen gejaagd. Geen radio, televisie of kranten. Nauwelijks bereik voor de mobiele telefoon. We kropen vroeg onder de wol en sliepen tot een eindje in de ochtend als het gebalk van de buurezeltjes ons wekte. Alle dagen van de week. Achteraf bezien hadden we inderdaad wat actiever kunnen zijn. Maar het verschil is bij thuiskomst echt zichtbaar: uitgerust, relaxt en ontspannen. We kunnen er weer tegen. Let maar eens op!

La douce France

En alsof een weekeinde Parijs met de moeders nog niet genoeg was, trekken we er nu samen even opuit. Mijn man, Floppy en ik. Een huisje aan de kust van Noord-Frankrijk. Door omstandigheden zijn we deze zomer niet op vakantie geweest. En die paar dagen dat we even naar familie in de Provence gingen, werd Floppy erg ziek en eindigde ons zonnige reisje heel anders dan verwacht. Vandaar dat we nu voor de herkansing gaan. Het huisje is piepklein, precies groot genoeg voor ons, maar van alle gemakken voorzien. Het ligt vlakbij het strand, dus uitwaaien behoort tot de mogelijkheden. Het heeft een open haard, want ik ben nu eenmaal gek op vuurtje stoken. Een stapel boeken en een fles port mee. Het enige dat we nu nog nodig hebben, is hondenweer. Zodat niets ons weekje cocoonen kan verstoren. Tot gauw!