Appeltaart

Een vriendin van mijn moeder is pasgeleden weduwe geworden. Het is allemaal nog ‘een beetje wennen’. Dus toen ze vertelde dat ze in het weekeinde bezoek kreeg en daar wat tegenop zag, bood mijn moeder gelijk aan om appeltaart te bakken. Zo gezegd, zo gedaan. Al gauw trokken de heerlijkste geuren door het huis. Ook mijn schoonzusje, dat even langs kwam, zei er iets over: ‘Wat ziet hij er weer goed uit en wat ruikt het toch zalig!’ Na de thee liet mijn moeder haar uit, zwaaide nog een keer en liep toen terug naar de keuken. Daar deinsde ze geschokt achteruit. De appeltaart stond nog steeds midden op het aanrecht. Maar Sidney had door op haar achterpoten keer op keer omhoog te springen al een kwart naar binnen gewerkt! Mijn moeder was woest! Door de kantjes weg te snijden, bleef er nog maar ruim een halve taart over. Sidney werd zonder eten naar bed gestuurd. Maar die maalde daar niet om. Ze had toch geen trek meer. En in haar dromen werd ze omgeven door stapels versgebakken appeltaarten! Tja. Kleine hondjes worden groot. En ze houden ook van appeltaart!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s