Ineens weet je het …

Door omstandigheden ga ik met de trein naar mijn werk. Het heeft niet mijn voorkeur. Mijn auto brengt me normaalgesproken waar en wanneer ik maar wil naar de eindbestemming toe. Oke, het fileprobleem wordt steeds groter. Maar toch. Als ik op het perron aankom, hoor ik de omroepinstallatie: ‘Dames en heren, we vragen uw aandacht voor het volgende. De trein naar …’ De rest is onverstaanbaar, omdat er een goederentrein door het station dendert. Ik wacht op mijn trein. En wacht. En wacht. Na bijna een kwartier kan ik instappen. Dan, halverwege, stopt de trein ineens. Midden in een weiland. Zonder de achterliggende reden te kunnen begrijpen, vervolgen we onze reis na een paar minuten. Op kantoor bel ik mijn man en beklaag me. Maar ik vind geen begrip. ‘Dat hoort er allemaal bij’, spreekt hij uit ervaring. Ik berust. Want ineens weet ik het …. Morgen ga ik lekker weer met de auto naar mijn werk!

499

Mijn oog viel op een advertentie. Waar het precies over ging, kan ik me niet eens herinneren. Maar mijn interesse was gelijk gewekt! Ik ben helaas niet zo goed in cijfertjes. Toch lukte het me met behulp van een rekenmachine om mijn eigen aantal na te rekenen. En wat denk je? Vandaag ben ik precies 499 maanden oud! Een hele leeftijd! Ik word er zowaar vrolijk van. Vanavond krijgen we visite. Wellicht leuk om hen met champagne te onthalen? Je wordt immers maar één keer 499 maanden oud. Het is dat we volgende maand iets anders hebben. Anders gaf ik een heel groot feest en mochten jullie allemaal komen. Om te vieren dat ik 500 maanden op mijn kerfstok heb staan. Proost! Op de volgende 500!

Geslaagd!

Met z’n zeven stonden ze op het veld. De meesten oogden rustig, maar de sfeer was voelbaar gespannen. Een voor een werden ze naar voren geroepen. Het begin verliep vlekkeloos, tot opluchting van velen. Maar gaandeweg werd het zwaarder. En zwaarder. Ze hielden vol. Zachtjes fluisterden ze elkaar moed toe: ‘Kom op, je kunt het! Ga ervoor!’ Toen werd de laatste opdracht gegeven. De eerste volbracht het, en ook de tweede. De derde haalde het net. En de vierde, de vijfde en de zesde. Tot ook de zevende en laatste opgelucht adem haalde. Het zat erop! Toen volgde de ontlading! Als een lagere schoolklas die vakantie kreeg, stormden ze gezamenlijk achter, over en door elkaar heen over het veld. Geslaagd, geslaagd, we zijn allemaal geslaagd voor de puppytraining!

Spel en knikkers

Ook dit jaar was ik weer betrokken bij ons jaarlijkse evenement, waar kennis en -overdracht centraal staat. Dit keer had ik slechts een klein deel onder mijn hoede, een verademing! Bovendien was het leuk om te zien hoe anderen het fenomeen vorm gaven. Sommige dingen werkten verfrissend, bij andere heb ik zo mijn twijfels. Maar over het algemeen was het echt goed. Ik had de leiding over een discussietafel. Mijn leidinggevende was discussieleider. Omdat hij wat verkouden was, had ik een schoteltje dropjes voor hem klaar gezet. Hij maakte er tijdens de eerste sessie op dag 1 dankbaar gebruik van. En hij niet alleen, maar ook de gasten aan weerszijden. Dus voor de tweede sessie vulde ik het schoteltje opnieuw en op verzoek ook een voor zijn collega die aanschoof. Weer waren alle dropjes na een uur op en kauwden meer dan twee monden na. Dag 2 dacht ik slim te zijn: drie volle schoteltjes verspreid over tafel vonden gretig aftrek. Uiteindelijk heb ik alle dropjes verdeeld onder de gasten. Ze waren er bijzonder mee in hun nopjes. Ik ben letterlijk weer wat wijzer geworden: ook hier ging het niet alleen om het spel, maar zeker ook om de knikkers.

Typisch vrouwen

Mijn collega moppert een beetje voor zich uit. “En dan vraag je: “Wat wil je voor je verjaardag?” en dan weet ze het niet. Alsof ik zo creatief ben!” Ik besluit me ermee te bemoeien. “Als je nou eens onverwachts vrij neemt op haar verjaardag?” opper ik. “Typisch vrouwen: ze willen met name iets bijzonders voor hun verjaardag.” Hij kijkt me verbaasd en geinteresseerd aan. “Dus in plaats van naar het werk te racen, doe je lekker rustig aan”, vervolg ik. “Ontbijtje, kopje koffie. En dan samen een dagje weg. Kinderen bij de oppas. Een verrassing, helemaal voor haar alleen! Typisch vrouwen: ze vinden het zalig om verrast te worden!” Gaandeweg wordt hij steeds enthousiaster. Via een personeelsfeestje kent hij haar leidinggevende, dus stiekum verlof voor haar regelen moet niet al te moeilijk zijn. We brainstormen verder. Een terras in Maastricht, shoppen in Amsterdam of zeehondjes kijken op Texel en uitwaaien op het strand. Alles is mogelijk, zolang zij (en haar verjaardag) maar centraal staat. Typisch vrouwen: ze staan graag in het middelpunt van de belangstelling! Dan zeg ik: “Maar even serieus. Een ding is echt belangrijk: zeg niet dat het mijn idee is. Jij en niemand anders hebt het bedacht. Want vrouwen worden namelijk bijzonder pissig als blijkt dat het romantische idee niet door manlief, maar door een vrouwelijke collega is verzonnen. Typisch vrouwen!

Familieband

We zijn op het kerkhof bij het graf van mijn vader. Een man van mijn leeftijd graaft gaten voor plantjes bij ‘de buren’. We maken een praatje. Sidney trekt aan de lijn: als ze ergens goed in is, dan is het in het graven van gaten. Maar de man bedankt lachend voor de aangeboden ‘hulp’. Vanuit mijn ooghoeken kijk ik naar de data op de grafsteen. Een echtpaar, hij al wat langer geleden gestorven dan zij. ‘Lieve ouders, bedankt voor alles! Hans’ Ik vermoed dat Hans dus op dit moment druk met plantjes in de weer is. Het staat wel erg eenzaam, die ene naam. Waarschijnlijk is hij een enig kind. Wat triest om nu al geen ouders meer te hebben. En geen broers of zusters om het verdriet mee te delen. Ik neem me voor mijn broer straks een extra stevige knuffel te geven. En te hopen dat we voorlopig nog heel lang vooral plezier hebben om samen te delen!