Familieband

We zijn op het kerkhof bij het graf van mijn vader. Een man van mijn leeftijd graaft gaten voor plantjes bij ‘de buren’. We maken een praatje. Sidney trekt aan de lijn: als ze ergens goed in is, dan is het in het graven van gaten. Maar de man bedankt lachend voor de aangeboden ‘hulp’. Vanuit mijn ooghoeken kijk ik naar de data op de grafsteen. Een echtpaar, hij al wat langer geleden gestorven dan zij. ‘Lieve ouders, bedankt voor alles! Hans’ Ik vermoed dat Hans dus op dit moment druk met plantjes in de weer is. Het staat wel erg eenzaam, die ene naam. Waarschijnlijk is hij een enig kind. Wat triest om nu al geen ouders meer te hebben. En geen broers of zusters om het verdriet mee te delen. Ik neem me voor mijn broer straks een extra stevige knuffel te geven. En te hopen dat we voorlopig nog heel lang vooral plezier hebben om samen te delen!