Jubileum

Het bedrijf waar ik werk besteedt veel aandacht aan jubilea. Je hebt als feestvarken meerdere keuzes: van een intiem feestje tot een grootste receptie. Als secretaresse ben ik vaak bij de uitvoer betrokken. Gisteren was een van mijn collega’s 25 jaar in dienst. Een leuke meid met een groot gevoel voor humor. Ze had vorig jaar bij wijze van grap laten weten, dat ze op de betreffende dag door haar leidinggevende en diens baas opgehaald wilde worden. In een grote Amerikaanse slee! Zelf was ze die opmerking allang weer vergeten. Maar de betreffende heren dus niet! En zo gebeurde het, dat er in plaats van de verwachte taxi ineens een knalrode Cadillac Coup de Ville cabrio voor de deur stond. Met de twee genoemde heren, keurig in het pak. Tussen hen in op de achterbank werd ze naar de feestelijkheden vervoerd. Haar brede lach zit volgens mij nu, een dag later, nog op haar gezicht! Over zes jaar vier ik mijn 25-jarig jubileum. En ik weet nu al hoe ik naar kantoor gebracht wil worden!

Kankerbestrijding

Net als voorgaande jaren collecteren we weer voor het Koningin Wilhelminafonds. We dragen de kankerbestrijding een warm hart toe. Het kost je een paar avonden, maar dat hebben we er wel voor over. En het is ook nooit saai. Mensen duwen onverwachts een briefje van 20 euro in de collectebus. Of kieperen hun hele portemonnaie voor je leeg. Al gaat het dan om wat kleingeld, elke bijdrage is welkom. De meeste mensen reageren ook positief: mede dankzij jou is er geld voor onderzoek. Een reactie was vorig jaar echter minder leuk. Een hoogbejaarde dame reageerde nogal fel: “Scheer je weg, ik mot geen kanker!!” Mijn man probeerde haar nog uit te leggen dat hij juist voor kankerbestrijding kwam. Maar de deur werd ruw dichtgegooid. Dit jaar kwam hij bij een huis, waarvan de poort dichtgeklemd zat. Het hek voor de garage stond echter open, dus via de carport bereikte hij de voordeur. Een jongen deed open en vroeg hem even te wachten, hij zou het zijn oma vragen. Ineens hoorde mijn man uit de kamer een bekende stem: ‘Wat!?! Is hij daar nou weer!?!?! Ik heb de poort niet voor niets dichtgedaan! Is hij over het hek geklommen of zo?!’ De jongen keerde bedremmeld terug: geen bijdrage. Maar mijn man heeft zijn hoop gevestigd op volgend jaar. Het zal ‘m een keer lukken haar over te halen. Kanker: je kunt er iets tegen doen!

Zwelling

De telefoon rinkelt nadrukkelijk. Mijn moeder. ‘Ik heb een bal’, zegt ze. ‘Op mijn kuit. En die doet zeer!’ Het is vroeg in de avond en straks gaan we naar de eerste puppycursus met Sidney. Maar sinds een paar uur heeft ze last van haar been. Steeds meer. De zwelling is bijna een tennisbal groot en een beetje blauw. We besluiten het zeker voor het onzekere te nemen en rijden naar de huisartsenpost. En dat blijkt dus een goeie actie te zijn: een diepliggende spatader is gesprongen en bloedt nog steeds. Ze wist niet eens dat ze een spatader had! En als ze hiermee had gewacht tot morgenvroeg, was de narigheid niet te overzien geweest. Nu wordt de bloeding met ijs gestopt en de kuit ingezwachteld. ‘Een paar dagen rust met het been omhoog’, schrijft de dokter voor. ‘Maar ik moet zometeen naar puppycursus!’, protesteert mijn moeder. De dokter schudt zijn hoofd: ‘Geen denken aan!’ De eerste les slaan we dus over. Ik bel de hondenschool en geef door dat we moeten verzuimen. Het huiswerk voor de volgende keer: oefenen met zitten en liggen. Ik schiet in de lach. Zowel moeder als pup kunnen hier de komende dagen naar hartelust mee oefenen!

Click

Toen Floppy nog een pup was, bleek zijn sterke wil al snel. De dierenarts vond het dus een goed idee om meteen op puppycursus te gaan, gevolgd door elementary gehoorzaamheid. Dat zou hem en ons goed doen. We leerden er allebei veel van en Floppy is een heerlijke hond geworden. Maar het is wel 14 jaar geleden dat de baasjes theorieles kregen. Dus besloten we met Sidney niet in ons geheugen te gaan graven naar foefjes, maar ook haar op les te sturen. De hondenkleuterschool als het ware. Groot was mijn verbazing toen ik tijdens de baasjes-theorieles vernam dat de lesstof van toen, de ‘ruk en snuk’-methode van Martin Gaus, eigenlijk not-done meer is. Honden raken er gestressed door (dat verklaart meteen de ondeugende buien van Floppy). Tegenwoordig gaat het allemaal wat vriendelijker. Sidney krijgt een clicker-opleiding. Een soort apparaatje dat een click-geluid voortbrengt (voor de ouderen onder ons: net als de metalen kikker van heel vroeger) en wat een beloning voor goed gedrag inhoudt. Dinsdag is de grote dag, dan gaat ze voor het eerst naar school. We zijn heel benieuwd naar de resultaten!