Trots

Het zijn toch rare toestanden, emoties. Neem nou bijvoorbeeld trots. En dan bedoel ik niet zozeer de blijdschap, gepaard gaande met een mooie prestatie of een indrukwekkend bezit. Ik denk meer aan je gevoel van eigenwaarde. Voor de trouwe lezers: medio vorig jaar werd ik niet benoemd na een reorganisatie. Reden: ik was op zich heel goed bezig als junior-communicatieadviseur, maar qua kennis en kunde nog niet goed genoeg voor de nieuwe afdeling. Hoewel ik de logica daarvan inzag, deed het ‘best zeer’. Niet lang daarna kreeg ik een andere baan aangeboden, met veel vrijheid, leuke collega’s, een fijne baas en een groot aantal leermogelijkheden op communicatief gebied. Hoewel ik mezelf dit geen jaren zie doen, heb ik het naar mijn zin en ben ik mijn functie als secretaresse annex communicatiemedewerker voorlopig nog niet beu. Maar nu komt het: er zijn capaciteitsproblemen bij die andere afdeling. Ze zijn wanhopig op zoek naar een communicatief onderlegd iemand die snel kan inspringen. Mijn naam werd genoemd … Aan de ene kant voel ik me gevleid. Aan de andere kant zit mijn trots me dwars. Ben ik nou goed genoeg? Of ben ik goed genoeg? Ben benieuwd of ik mijn trots kan trotseren.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s