Gestommel op het dak

Boven mijn hoofd hoor ik gestommel. Dat is op z’n minst vreemd. Niet alleen omdat het nog veel te vroeg is voor Sinterklaas of Pieterman. Maar ook omdat wij een plat dak hebben. Beter gezegd: een plat dak waar je niet op mag komen! Ons huis is meer dan 100 jaar oud. Het dak is kwetsbaar, dus we zijn meermalen gewaarschuwd voor het risico op lekkages als we er toch op zouden lopen. Alleen de schoorsteenveger heeft dispensatie. Wie het ook is: de persoon in kwestie is hiervan niet op de hoogte. Er wordt gestampt en op stevigheid getest dat het een lieve lust is. Ik stuif naar buiten en zie twee schilders staan. We kijken elkaar verbaasd aan, hadden duidelijk niet verwacht de ander te zien. Het blijkt dat ze met een klus aan het (hoger gelegen) buurhuis bezig zijn. Op mijn mededeling dat het dak niet betreden mag worden, reageert de ene dat hij toestemming heeft van de huiseigenaar. En daar heb ik ‘m dus. De huiseigenaar is toevallig mijn moeder. En ik ben ervan overtuigd dat zij niet vergeten is mij over zoiets te informeren. Ik blijk het bij het rechte eind te hebben, want ze druipen vrij snel weer af. Achterom roepend dat ze zo niet kunnen werken. Ik verwijs hen nogmaals naar de huiseigenaar en ga hoofdschuddend weer naar binnen. Ik kan er niets aan doen, ik lach in mezelf en neurie zachtjes een uiterst toepasselijk liedje van Peter Koelewijn. De brutale mens heeft de halve wereld in zijn zak. Maar daar valt ons dak dus niet onder!