Zwelling

De telefoon rinkelt nadrukkelijk. Mijn moeder. ‘Ik heb een bal’, zegt ze. ‘Op mijn kuit. En die doet zeer!’ Het is vroeg in de avond en straks gaan we naar de eerste puppycursus met Sidney. Maar sinds een paar uur heeft ze last van haar been. Steeds meer. De zwelling is bijna een tennisbal groot en een beetje blauw. We besluiten het zeker voor het onzekere te nemen en rijden naar de huisartsenpost. En dat blijkt dus een goeie actie te zijn: een diepliggende spatader is gesprongen en bloedt nog steeds. Ze wist niet eens dat ze een spatader had! En als ze hiermee had gewacht tot morgenvroeg, was de narigheid niet te overzien geweest. Nu wordt de bloeding met ijs gestopt en de kuit ingezwachteld. ‘Een paar dagen rust met het been omhoog’, schrijft de dokter voor. ‘Maar ik moet zometeen naar puppycursus!’, protesteert mijn moeder. De dokter schudt zijn hoofd: ‘Geen denken aan!’ De eerste les slaan we dus over. Ik bel de hondenschool en geef door dat we moeten verzuimen. Het huiswerk voor de volgende keer: oefenen met zitten en liggen. Ik schiet in de lach. Zowel moeder als pup kunnen hier de komende dagen naar hartelust mee oefenen!