K-dag

Gisteren zat alles, maar dan ook letterlijk alles tegen. Nu komt dat wel eens vaker voor. Soms zit het mee en soms zit het tegen. En dat is ook echt niet onoverkomelijk. Maar ik werd dit keer hoe langer hoe bozer. Afspraken werden niet nagekomen. Ik moest voor de zoveelste keer iemand herinneren aan een toezegging. En dat rot-systeem gaf er weer de brui aan. Dus toen mijn leidinggevende in de namiddag belde om te vragen hoe het ermee ging, kreeg hij de volle laag. ’s Avonds lekker thuis op de bank kreeg ik spijt van mijn boze bui. Ik heb een prettige werkrelatie met mijn baas. Hij kent mij al een aantal jaren en is wel wat gewend. Maar was het nou allemaal zo erg als ik het had doen voorkomen? Dus ik kocht een Kitkat (have a break) en een ‘Sorry’-kaart. Vanochtend legde ik het op zijn bureau en probeerde er heel nederig bij te kijken. Hij lachte, wuifde het weg, maar wilde wel bezorgd weten of het allemaal nog een beetje ging. Het is op dit moment best hectisch op kantoor. Ik stelde hem snel gerust en beloofde beterschap. Waarop hij in de lach schoot en zei: ‘Nooit iets beloven dat je niet kunt nakomen!’ Met een glimlach keerde ik terug naar mijn werkplek. Soms zit het tegen, en soms zit het me

Uitvaartverzekering

Toen ik nog in mijn eentje een huishouding voerde, dacht ik er niet zo bij na. Ik was nog piepjong natuurlijk, en na mij de zondvloed. Eenmaal getrouwd flitst het wel zo af en toe door je gedachten. Wat als een van ons komt te overlijden? ’t Is tegenwoordig allemaal best kostbaar. Een mensenleven kun je niet in een geldbedrag uitdrukken. Maar voor de nazorg lukt dat een aantal maatschappijen best aardig! Dus als je dan naast al je verdriet ook nog ineens een groot gat in je spaargeld ziet verschijnen: niet leuk. Daarom heb ik me verdiept in een uitvaartverzekering. Wat is bij de een verzekerd en wat keert de ander uit? Puur door toeval kwam ik erachter dat ik via mijn werkgever ook nog een aardige korting kreeg. Dus vandaag hebben we de knoop doorgehakt en de verzekering afgesloten. Voor een klein bedrag per maand hebben we geen kopzorgen over wat er ooit gaat komen. Een hele zorg minder. Want voorlopig willen we ook daar nog maar even niet aan denken!

Informatiemedium

De telefoon rinkelt: de overbuurman. ‘Nou moet je me toch eens wat vertellen’, zo begint hij. ‘Ik lees D’s Days echt regelmatig. Niet iedere dag, dat geef ik onmiddellijk toe. Maar ik houd het nu al een week lang trouw in de gaten. En ik vind geen antwoord op mijn vraag! Je schrijft over ballonnen en huwelijksaanzoeken. Over dierenbeulen en sjieke etentjes. Maar dat wat mij bezig houdt: ho maar!! Waar heb je je log eigenlijk voor?!’ Ik ben nieuwsgierig aangelegd en hij heeft mijn aandacht nu volledig te pakken. ‘Wat is er dan?’, probeer ik de kern van het probleem te ontfutselen. Maar hij vervolgt: ‘En normaalgesproken maakt het me echt niet uit, hoor. Leven en laten leven, is mijn motto. Maar je weet dat ik morgenavond mijn verjaardag vier. Ik verwacht toch wel een groot aantal mensen. En die kijken allemaal naar de overkant en zien dat de gordijntjes ontbreken! Duurt het nog lang voor ze gewassen zijn?’ Ik schiet in de lach. Mijn moeder heeft beloofd de gordijntjes, nog door mijn oma gehaakt, te wassen en te stijven. En de kleine gaatjes te stoppen. Ze had er wat meer tijd voor nodig dan verwacht. Maar vandaag ben ik dus bij haar langs gereden en heb ze braaf opgehaald. Nog voordat Flopy te eten kreeg, heb ik ze opgehangen. Precies op tijd voor de verjaardagsvisite. Ik heb me nooit gerealiseerd dat D’s Days ook als vraagbaak diende!

Directierestaurant

Een tijdje terug hebben twee collega’s en ik een behoorlijk staaltje organisatietalent vertoond. Een feestje voor zo’n 500 gasten in het Dolfinarium. Het was echt een groot succes, waar nog steeds over wordt gesproken. Vandaag stond het evaluatie-gesprek op de agenda. En als beloning voor onze goede zorgen, mochten we bij wijze van hoge uitzondering in het directierestaurant lunchen. Wat een feest! Naast de sublieme kwaliteit van het vijf-gangen-voedsel, word je met alle egards compleet bedolven onder de watjes. Toen ik weer terug op mijn werkplek was, zat ik nog te stralen. Ik blééf erover praten met mijn collega’s: het was zo’n leuke ervaring! Ik was niet stil te krijgen. Of zou het toch de wijn zijn geweest? Het viel in elk geval niet mee om de rest van de middag normaal te werken. Maar voor één keertje moet dat kunnen.

Zus van de gom

Mijn broer en zijn vriendin waren vorige week op vakantie in Groot Brittannië. Nu is dat op zich niet zo’n bijzondere opmerking in deze periode van het jaar. Maar dat deze vakantie gedenkwaardig zou worden, dat wist er maar één vooraf: mijn broer. Hij heeft zijn vriendin namelijk ten huwelijk gevraagd! Gisteren kwamen ze de details vertellen. Hij had het goed voorbereid, net als mijn man indertijd. Een heuse verlovingsring gekocht èn op een niet voor de hand liggende plaats verstopt. Een bijzonder plek uitgekozen: bij het standbeeld van Shakespeare in zijn geboorteplaats Stradford-upon-Avon. En de datum van het aanzoek bepaald: op de dag dat ze precies zes jaar verkering hadden. Mijn aanstaande schoonzusje was compleet overdonderd. Maar zei uiteraard snel ‘ja!’ (hoewel niet zo hard als ik indertijd op het Empire State Building). Ze willen volgend jaar mei of juni gaan trouwen. Ik geniet met volle teugen mee. Ons draaiboek is weer tevoorschijn gehaald. Leermomenten en tips zijn uitgewisseld. En natuurlijk herinneringen aan onze trouwdag opgehaald. Heerlijk. Het is bijna net zo leuk als zelf trouwen!

Loslopende gekken

Gisteren maakten we zoals altijd onze zondagse wandeling: mijn moeder, Sidney, Floppy en ik. We wonen vlakbij een groot bos, met een afgeschermd gebied waar de honden los mogen lopen. Het was druk. We kwamen veel andere wandelaars en honden tegen. Sidney zocht iedere keer eerst bescherming bij Floppy: ‘Ga jij maar kijken of tie niet eng is, dan kom ik daarna wel kennismaken!’ Daarnaast hoorden we regelmatig: ‘Pas op, sorry, mag ik even passeren?’, waarna een hardloper voorbij kwam. Het duurt niet zo heel lang meer voordat de jaarlijkse stadsrun op het programma staat. En daar moet je voor trainen. Maar we hadden zo wel hinder van elkaar, terwijl ze 100 meter verderop alle ruimte hebben. Sidney vond het niettemin wel grappig. Ze holde telkens een eindje mee. Een van hen vond dat maar niks. En in plaats dat hij even inhield of het hondje negeerde, trapte hij naar Sidney! Het was net niet raak! Ik was perplex en schold hem zijn huid vol, terwijl hij zich haastig uit de voeten maakte. Sidney zelf interesseerde het minder. Zonder er verder bij na te denken, holde ze alweer achter Floppy aan. Ik stoomde daarentegen nog even na. Ze laten tegenwoordig ook maar van alles en nog wat los rondlopen!

Op een onbewoond eiland

Tijdens onze huwelijksreis op Cyprus hadden we een hotelkamer met een prive-zwembad. Niet een of ander pierebadje waar je met enige moeite net in een foetushouding ingeklemd kon zitten. Maar een bad van 3,5 bij 7 meter. We denken er nog steeds met erg veel plezier (en heimwee) aan terug. Met dat in gedachten leek het me wel passend om mijn man ter gelegenheid van onze eerste huwelijksverjaardag een kort verblijf op een prive-eiland te geven! Via http://www.leukedingendoen.nl was ik bij Lakonia uitgekomen: een prive-sauna in eilandvorm. En gisteren was het dan zover. De lokatie in Antwerpen was gemakkelijk te vinden en de auto konden we recht voor de deur kwijt. De eigenaar wenste ons veel plezier en toen hadden we het rijk alleen. Er stond champagne, rosbief en zalm klaar. Er was een Turks stoombad, een sauna en een bubbelbad, allemaal op een eilandje in een zwembad. Zachte muziek op de achtergrond. En het water had ook een buitengedeelte! We hebben er heerlijke uren beleefd en het viel niet mee om te vertrekken. Nou alleen dat ene liedje nog uit mijn hoofd zien te krijgen!