Directierestaurant

Een tijdje terug hebben twee collega’s en ik een behoorlijk staaltje organisatietalent vertoond. Een feestje voor zo’n 500 gasten in het Dolfinarium. Het was echt een groot succes, waar nog steeds over wordt gesproken. Vandaag stond het evaluatie-gesprek op de agenda. En als beloning voor onze goede zorgen, mochten we bij wijze van hoge uitzondering in het directierestaurant lunchen. Wat een feest! Naast de sublieme kwaliteit van het vijf-gangen-voedsel, word je met alle egards compleet bedolven onder de watjes. Toen ik weer terug op mijn werkplek was, zat ik nog te stralen. Ik blééf erover praten met mijn collega’s: het was zo’n leuke ervaring! Ik was niet stil te krijgen. Of zou het toch de wijn zijn geweest? Het viel in elk geval niet mee om de rest van de middag normaal te werken. Maar voor één keertje moet dat kunnen.

Zus van de gom

Mijn broer en zijn vriendin waren vorige week op vakantie in Groot Brittannië. Nu is dat op zich niet zo’n bijzondere opmerking in deze periode van het jaar. Maar dat deze vakantie gedenkwaardig zou worden, dat wist er maar één vooraf: mijn broer. Hij heeft zijn vriendin namelijk ten huwelijk gevraagd! Gisteren kwamen ze de details vertellen. Hij had het goed voorbereid, net als mijn man indertijd. Een heuse verlovingsring gekocht èn op een niet voor de hand liggende plaats verstopt. Een bijzonder plek uitgekozen: bij het standbeeld van Shakespeare in zijn geboorteplaats Stradford-upon-Avon. En de datum van het aanzoek bepaald: op de dag dat ze precies zes jaar verkering hadden. Mijn aanstaande schoonzusje was compleet overdonderd. Maar zei uiteraard snel ‘ja!’ (hoewel niet zo hard als ik indertijd op het Empire State Building). Ze willen volgend jaar mei of juni gaan trouwen. Ik geniet met volle teugen mee. Ons draaiboek is weer tevoorschijn gehaald. Leermomenten en tips zijn uitgewisseld. En natuurlijk herinneringen aan onze trouwdag opgehaald. Heerlijk. Het is bijna net zo leuk als zelf trouwen!

Loslopende gekken

Gisteren maakten we zoals altijd onze zondagse wandeling: mijn moeder, Sidney, Floppy en ik. We wonen vlakbij een groot bos, met een afgeschermd gebied waar de honden los mogen lopen. Het was druk. We kwamen veel andere wandelaars en honden tegen. Sidney zocht iedere keer eerst bescherming bij Floppy: ‘Ga jij maar kijken of tie niet eng is, dan kom ik daarna wel kennismaken!’ Daarnaast hoorden we regelmatig: ‘Pas op, sorry, mag ik even passeren?’, waarna een hardloper voorbij kwam. Het duurt niet zo heel lang meer voordat de jaarlijkse stadsrun op het programma staat. En daar moet je voor trainen. Maar we hadden zo wel hinder van elkaar, terwijl ze 100 meter verderop alle ruimte hebben. Sidney vond het niettemin wel grappig. Ze holde telkens een eindje mee. Een van hen vond dat maar niks. En in plaats dat hij even inhield of het hondje negeerde, trapte hij naar Sidney! Het was net niet raak! Ik was perplex en schold hem zijn huid vol, terwijl hij zich haastig uit de voeten maakte. Sidney zelf interesseerde het minder. Zonder er verder bij na te denken, holde ze alweer achter Floppy aan. Ik stoomde daarentegen nog even na. Ze laten tegenwoordig ook maar van alles en nog wat los rondlopen!

Op een onbewoond eiland

Tijdens onze huwelijksreis op Cyprus hadden we een hotelkamer met een prive-zwembad. Niet een of ander pierebadje waar je met enige moeite net in een foetushouding ingeklemd kon zitten. Maar een bad van 3,5 bij 7 meter. We denken er nog steeds met erg veel plezier (en heimwee) aan terug. Met dat in gedachten leek het me wel passend om mijn man ter gelegenheid van onze eerste huwelijksverjaardag een kort verblijf op een prive-eiland te geven! Via http://www.leukedingendoen.nl was ik bij Lakonia uitgekomen: een prive-sauna in eilandvorm. En gisteren was het dan zover. De lokatie in Antwerpen was gemakkelijk te vinden en de auto konden we recht voor de deur kwijt. De eigenaar wenste ons veel plezier en toen hadden we het rijk alleen. Er stond champagne, rosbief en zalm klaar. Er was een Turks stoombad, een sauna en een bubbelbad, allemaal op een eilandje in een zwembad. Zachte muziek op de achtergrond. En het water had ook een buitengedeelte! We hebben er heerlijke uren beleefd en het viel niet mee om te vertrekken. Nou alleen dat ene liedje nog uit mijn hoofd zien te krijgen!

Nationale burendag

Nederland krijg een nationale burendag! Wat leuk! Blijkbaar is een groot deel van de vrouwelijke bewoners in ons land van mening dat het contact met de buren verwatert. Vroeger was immers alles anders. En vaak ook beter. Dus er is een grote behoefte naar ‘terug naar af’, aldus het bericht. Eerlijk is eerlijk, ook wij hebben maar met één paar van onze buren contact. En dat geldt eigenlijk niet, aangezien het mijn broer en schoonzusje betreft! Met onze buren aan de andere kant blijft het contact beperkt tot een ‘hallo’ en ‘goedemorgen’, afhankelijk van het moment van de dag. Blijkbaar vinden we dat allebei voldoende. Maar goed, we hebben dus dit jaar een burendag op 16 september. Ik zal mijn schoonzusje eens bellen om dan een afspraak te maken voor een kopje koffie!

Boeken, boeken en nog eens boeken

Vandaag zijn we naar de grootste boekenmarkt van Europa geweest: de Deventer boekenmarkt. Het evenement stond al een tijdje op mijn verlanglijst, maar het is best een hele rit. En om onze zondag samen met 249.998 mensen op een locatie door te brengen, was eigenlijk ook niet al te aanlokkelijk. Maar vandaag trokken we de stoute wandelschoenen aan. We wisten werkelijk niet wat we zagen. Verspreid over de stad bijna 900 kramen met honderdduizend boeken. Je kon het zo gek niet bedenken: literatuur, stripboeken, atlassen, kookboeken en ga zo maar door. Zo’n beetje mijn hele jeugd kwam voorbij: In de Soete Suikerbol, Wipneus en Pim, Pietje Prik. Maar ook Storm, Roel Dijkstra, Pinkeltje en een echte Tolkien-kraam ontbraken niet. We kwamen ogen tekort en de tijd vloog voorbij. Mijn man was met name geintesseerd in Engelstalige pockets en bleef daar regelmatig snuffelen. Ik trok me dan even terug aan de rand van de IJssel met mijn nieuwverworven aanwinst: een boekje van Leni Saris dat ik als pubermeisje letterlijk stukgelezen heb. Voor 2 euro kon ik een ‘nieuw’ exemplaar bemachtigen. Het was een heerlijke zondag en volgend jaar gaan we beslist weer.

PS: mijn man staat mét foto in de Volkskrant van vandaag!

Keukenprins

Mijn man en ik hebben de huishoudelijke taken prima verdeeld. We maken samen schoon en ik zorg daarnaast voor de boodschappen en het eten. Maar stiekum kijk ik toch wel eens jaloers naar collega’s en vriendinnen, wiens man regelmatig kookt. We hebben allebei een tijdje een eenpersoonshuishouden gevoerd, dus hij was gewend om voor zichzelf te koken. Maar het is niet zijn hobby. En ik draai er mijn hand niet voor om. Alleen, die droomwens … Bovendien kan het ook helemaal geen kwaad om een keer in te vallen als ik bijvoorbeeld buikgriep heb of een dagje afwezig ben. Dus nu hebben we een deal gesloten: op de eerste zaterdag van de maand kookt hij. En vandaag is het zo’n speciale dag. En dus is de keuken op dit moment verboden terrein. Hij heeft allerlei ingredienten gehaald en heerlijke geuren bereiken de neus van Floppy en van mij. Ben erg benieuwd welk gerecht mijn keukenprins straks op tafel zet!

Hondeleven

Sidney: ‘Hoi broer, wat ben jij aan het doen?’ Floppy (net niet onaardig): ‘Ik sta te eten, onnozel wicht!’ S: ‘Oh, lekker! Ik krijg straks thuis pas. Mag ik eens proeven?’ F (ziet ineens nieuwe gezichtspunten): ‘Tuurlijk! Het is seniorenvoedsel, dus het smaakt niet echt lekker. En jij bent er waarschijnlijk veel te jong voor. Maar elke hap die ik zelf niet hoef te eten, is meegenomen. Ik bedel straks wel wat van Hun eten!’ S (neemt een duik in de bak): ‘Nou, valt best mee, hoor, helemaal niet slecht!’ Dorine (komt binnen): ‘SIDNEY!!!!’ S (met volle bek): ‘Oeps, heel snel dooreten! Nog sneller! Ai, ze graait de bak al weg!’ D (geeft beide honden een ferme tik tegen de billen: ‘Foei! Stoute honden!’ F en S (diep beledigd samen weglopend): ‘Kijk, dat bedoelen ze nou met een hondeleven hebben!’

Lange vingers

‘Licht voedsel’, had de dokter geadviseerd. ‘Gekookte rijst, beschuiten en veel drinken. Als het beter gaat, dan langzaam opbouwen. Neem maar een lange vinger tussendoor of zo, dat kan geen kwaad.’ Dus koop ik braaf een pak lange vingers. Ik ben bijna drie kilo afgevallen in vijf dagen tijd, dus ik kijk niet op een paar calorieen extra. Als ik me op de bank nestel met mijn boek en een kop kamillethee, zit Floppy ineens naast me. Ik aai hem, ben nog steeds erg blij dat hij zo is opgeknapt van zijn hersenbloeding. Maar hij kijkt niet naar mij. Hij kijkt naar de tafel, waar een schaaltje met lange vingers staat. Hij kijkt heel nadrdukkelijk. Dan vangt hij mijn blik even: ‘Zeg, duurt dit nog lang? Let je eigenlijk wel op!?’ Wel eens een hond met lange vingers gezien?

Water en brood

Sinds een paar dagen loop ik wat harder dan anders naar het toilet. Dat kan iedereen wel eens gebeuren. En de weersomslag was natuurlijk best heftig. Maar na weer een nacht wakker liggen met buikkrampen, niet werkende anti-diarreetabletten en rondjes van 33,1 bracht ik vanochtend toch maar een bezoek aan de huisarts. Hij constateerde wat ik al eerder had bedacht: buikgriep. Het heerst. Ik kreeg andere tabletten en het advies om een paar dagen rustig aan te doen. Te leven op water en brood. Op dat moment had ik vooral buikpijn en beslist geen trek. Dus beloofde ik grif me te houden aan beschuiten en kippenbouillon. Maar inmiddels begint het medicijn te werken. En mijn maag te rammelen. Ik merk dat ik de AH-bonuskrant met meer dan de gebruikelijke interesse bestudeer. ‘Kom op, niet aanstellen’, spreek ik mezelf streng toe. ‘Nog anderhalve dag te gaan.’ Dat moet ik kunnen volhouden. Denk ik.