Loslopende gekken

Gisteren maakten we zoals altijd onze zondagse wandeling: mijn moeder, Sidney, Floppy en ik. We wonen vlakbij een groot bos, met een afgeschermd gebied waar de honden los mogen lopen. Het was druk. We kwamen veel andere wandelaars en honden tegen. Sidney zocht iedere keer eerst bescherming bij Floppy: ‘Ga jij maar kijken of tie niet eng is, dan kom ik daarna wel kennismaken!’ Daarnaast hoorden we regelmatig: ‘Pas op, sorry, mag ik even passeren?’, waarna een hardloper voorbij kwam. Het duurt niet zo heel lang meer voordat de jaarlijkse stadsrun op het programma staat. En daar moet je voor trainen. Maar we hadden zo wel hinder van elkaar, terwijl ze 100 meter verderop alle ruimte hebben. Sidney vond het niettemin wel grappig. Ze holde telkens een eindje mee. Een van hen vond dat maar niks. En in plaats dat hij even inhield of het hondje negeerde, trapte hij naar Sidney! Het was net niet raak! Ik was perplex en schold hem zijn huid vol, terwijl hij zich haastig uit de voeten maakte. Sidney zelf interesseerde het minder. Zonder er verder bij na te denken, holde ze alweer achter Floppy aan. Ik stoomde daarentegen nog even na. Ze laten tegenwoordig ook maar van alles en nog wat los rondlopen!