Jij en ik

Regelmatig vragen familieleden en vrienden hoe de combinatie Floppy en Sidney bevalt. ‘Accepteren ze elkaar een beetje?’ Inderdaad, een beetje. Floppy heeft het gewoon niet zo op puppy’s. Maar is er ook achter dat dit een blijvertje is. En dat hij er dus weinig tegen kan doen. Dus hij berust. Als ze een beetje te ver gaat, zoals vanmiddag, corrigeert hij haar. Dat maakt hevige indruk. Gedurende een minuut of tien zeker. Daarna is het weer eindeloos verkennen van grenzen. Je wordt er soms moe van. Dat vond Floppy ook, dus halverwege de middag kroop hij onder het bed voor zijn middagdutje. Toen Sidney weer eens voorbij denderde, zag ze ineens zijn staart. Ze stopte abrupt en ging er even voor zitten. Daar ligt tie nou. De uitslover. De blaaskaak. En meer van dat soort termen. Toen zag je haar nadenken. Beredeneren. Consequenties afwegen. Ze nam een besluit. Ze liep heel stilletjes tot vlak achter hem. En beet toen speels in zijn staart. Om vervolgens heel hard weg te rennen. Ik hoorde een doffe bonk: het hoofd van Floppy dat in aanraking kwam met de bedbodem. En vervolgens een zucht. Een heel diepe zucht. Van berusting. Ja hoor, ze accepteren elkaar. Een beetje.