Aan-/uit-gedachtenknopje

Het was een akelig gezicht gisteren. Floppy liep wankelend in rondjes alsof rechtsaf niet meer bestond. Maar volgens de dierenarts was dit een epileptische aanval, een ‘nawee’ van de hersenbloeding als gevolg van de vermoeiende reis. En zou het echt weer goed komen, zolang we hem maar zijn gang lieten gaan en niet bang maakten met onze eigen emoties. Toen ik uiteindelijk ging slapen, bracht ik hem dus net als altijd naar zijn mandje naast het bed. Hij keek me rustig aan. Maar eenmaal gestrekt maakten mijn gedachten overuren. ‘Hoe heet dat dierencrematorium ook alweer?’ Ho stop, niet aan denken, het is nog niet zover! Andere zij, ogen dicht. ‘Weet je nog, toen hij een puppy was …’ Nee, niet doen, niet aan denken, hij gaat nog niet dood. Slokje water, diep ademhalen, ogen weer dicht. We houden zoveel van dit hondje. Weten dat hij veertien is. Dat we ooit afscheid moeten nemen. Maar zijn daar niet aan toe. Ik wens dus vurig een aan/uit-knopje om mijn gedachten stil te leggen. Maar blijf malen tot ik wegdoezel. Mijn man maakt me wakker als hij naar bed komt. Floppy staat naast hem, kwispelend. De aanval is voorbij en je merkt niets meer aan hem. Hij huppelt zelfs het trapje naar het dakterras op en af om het te bewijzen. Ik geef ‘m een knuffel en draai me weer op mijn zij. We moeten een keer afscheid nemen. Maar nu nog niet.