Zo ziek als…

Ik word wakker van een doffe bonk en voel dat er iets mis is. Ernstig mis. Floppy ligt in een vreemde houding op de vloer van onze slaapkamer en kijkt me in paniek aan. Zelfs zijn ogen staan merkwaardig. Ik duik naast hem en probeer hem gerust te stellen, terwijl mijn hart als een razende tekeer gaat. Niet nu, nog niet! Even later zitten we bij de Franse dierenarts. Die komt er niet helemaal uit: hart of hoofd, maar het is in elk geval niet goed. Ze schrijft absolute rust voor en dan zo snel mogelijk terug naar huis. Onderweg kamperen is uitgesloten. We maken telefonisch een afspraak bij zijn eigen dierenarts direct na het weekeinde, als hij is bijgekomen van de reis. Buiten lopen we bedrukt naast hem, terwijl hij voetje voor voetje zijn weg zoekt. Een Fransman houdt ons staande: ‘Wat een leuke hond, zeg! Beetje last van de warmte zeker? Een echte lieverd!’ en knuffelt hem even. Ziek of niet, het blijft een charmeur! (wordt uiteraard vervolgd)

PS: Vanavond heeft Floppy weer een aanval gehad. Hij begon ineens te wankelen en in cirkels te lopen. We hebben in allerijl de dierenarts gebeld, maar deze kon alleen maar constateren dat het dus een hersenbloeding is geweest. Over de toekomst kan niemand iets zeggen, maar vooralsnog is er geen reden voor paniek, aldus de dierenarts. Daar houden we ons dan maar aan vast.