De geur van herinneringen

Tijdens de lunch informeert een collega of iemand nog een kindvriendelijke vakantiebestemming weet in Italie. En alsof hij de onbekende code noemt van een van de geheugenlaatjes in mijn databank, ratelen plotseling de herinneringen door mijn hoofd. Bungalowpark Tre Capitelli aan het Idro-meer. De vele vakanties met mijn grootouders, drie dochters en gezinnen. Hoe oud was ik? Een jaar of 8? Het winkeltje waar de eigenaar je snoepjes in plaats van wisselgeld gaf. De lekkerste pizza’s van Italie: een stukje brooddeeg met tomatensaus. Waar we water over het glooiende grasveld gooiden en er op luchtbedden vanaf gleden. En ’s avonds verbaasd constateerden dat ze lek waren. Waar ik mijn broertje smeekte om een voor zijn vishengel bestemd wormpje en het de vrijheid gaf. De parkeerplaatsen onder de rieten afdakjes. Mijn vakantievriendje Leo, met wie ik later beslist ging trouwen. Het meer dat net breed genoeg was om naar de overkant te kunnen zwemmen, zolang mijn neef in de opblaasbare kano ernaast peddelde ‘voor het geval dat’. Maar wat me het meest verbaasde bij al dat gemijmer was de geur die ik even later ‘rook’ bij het zien van de foto’s op internet. De geur van het huisje. Ik kan me de indeling ervan niet meer herinneren, maar het rook naar Italie en onbezorgde vakanties. Misschien toch eens onthouden voor volgend jaar.