Verleiding

Terwijl wij bij Sidney waren, belde ik mijn man om hem te vragen chocola te halen. We zouden Eerste Pinksterdag bij zijn moeder doorbrengen en dan is het leuk om iets lekkers mee te brengen. In de stad waar wij wonen zit een chocolaterie, waar je mij niet alleen naar binnen kunt laten gaan. Ik ben niet meer te houden, alleen al door de geur. Eenmaal thuisgekomen zei hij dan ook, dat hij de doos had laten inpakken. ‘Het is niet dat ik je niet vertrouw, maar je kunt maar beter het zekere voor het onzekere nemen. Op deze manier word je niet verleid om er al stiekum eentje te pakken’. Hij had gelijk. Voordat we gisterenochtend naar Zeeland vertrokken, keek ik of ik alles had. De wijn die ze had gevraagd mee te nemen. De hondenmand. Een speeltje, eten en kluifjes voor Floppy (en uiteraard Floppy zelf). Een trui voor als het fris werd. Een paar diepvriesmaaltijden waarvan ik weet dat ze ervan smult. En zo nog heel wat meer. Toen we aankwamen, vertelde mijn man dat hij iets lekkers voor bij de koffie had meegebracht. En keek mij verwachtingsvol aan. Ik keek verwachtingsvol terug. ‘Ja maar, jij zou toch …’ ‘Nee, jij zou juist …’ Kortom, de chocola stond nog thuis. En niemand wil me geloven dat ik het echt niet expres heb gedaan. Want iemand zal nu toch die doos leeg moeten eten. Zonde om weg te gooien. Arme ik.